ผมนำสิ่งของอันเป็นที่รักมาร่วมแสดง เช่น วารสาร นิตยสาร ภาพถ่าย ปฏิทิน โปสการ์ด หนังสือคำสอน หนังสือโครงการพระราชดำริ หนังสือการทรงงาน ฯลฯ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนาฬิกาตั้งโตณะที่ผมถอดเอาถ่านออกไปเมื่อวันที่ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๙ อันเป็นวันที่ท่านเสด็จสวรรคต ซึ่งผมหยุดเวลาไว้ในห้วงเวลาอันใกล้เคียงกับเวลาแห่งการสูญเสียนั้นให้มากที่สุด คงไว้เพียงเข็มนาฬิกาในหัวใจของผมเท่านั้นที่ยังเดินต่อไป



ผมเป็นอีกคนที่พูดได้เต็มปากเต็มคำว่ารักในหลวงรัชกาลที่ ๙ มาก  ถึงขั้นตั้งชื่อลูกชาย ๒ คนว่า “แผ่นดิน-แดนไท”  ซึ่งมีความเกี่ยวโยงกับความเป็นพระองค์ท่าน หรือประเทศชาติในตัวอย่างเสร็จสรรพ 

 

ภายหลังพระองค์ท่านเสด็จสวรรคาลัย ผมสุขใจเสมอเมื่อได้รับมอบหมายให้จัดกิจกรรมถวายความอาลัย  หรือแม้แต่บางครั้งก็เป็นคนเสนอแนวคิดเองด้วยซ้ำไปว่า “อยากจัด”  หรือ “เราควรจัด”  รวมถึงการหนุนให้นิสิต “ได้จัด”  กิจกรรมเช่นนี้ “ด้วยใจ” ร่วมกัน

 

กิจกรรมต่างๆ ที่ว่านั้น ยกตัวอย่างเช่น  

  • นำนิสิตไปทำกิจกรรมจิตอาสาที่ท้องสนามหลวง
  • นำนิสิตกราบพระบรมศพ ณ พระบรมมหาราชวัง 
  • การช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วมในบางจังหวัดที่ภาคใต้
  • การช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วมในภาคอีสาน 
  • การแปรอักษรภาพในมหาวิทยาลัย
  • การกระตุ้นให้นิสิตมีกิจกรรมถวายเป็นพระราชกุศลผ่านกิจกรรมประเพณี หรือแผนงานประจำที่มีอยู่  เช่น  ทำบุญตักบาตร  บริจาคโลหิต

โดยเฉพาะปรากฏการณ์สำคัญ  คือการกระตุ้นให้นิสิตเกิดการรวมตัวเป็น “เครือข่ายนิสิตจิตอาสาทำดีเพื่อแผ่นดิน” (ทำดีเพื่อพ่อ ทำดีเพื่อแผ่นดิน)  ซึ่งเป็นแนวคิด หรือกลุ่มที่เคยทำงานกับผมเมื่อครั้งเดินทางไปจิตอาสาและกราบพระบรมศพเมื่อวันที่ ๑๖-๑๗ มกราคม ๒๕๖๐  

โดยปัจจุบันนิสิตได้จัดตั้งเป็นกลุ่มและได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากมหาวิทยาลัยและหมู่มวลนิสิต   รวมถึงได้ขับเคลื่อนกิจกรรมจิตอาสา หรืออาสาสมัครเพื่อสังคมอย่างต่อเนื่องและน่าชื่นชม -

ล่าสุด  ผมเสนอต่อผู้บริหารฝ่ายพัฒนานิสิตและน้องๆ ในวงแคบๆ  ว่าควรจัดนิทรรศการ “ธ สถิตในดวงใจ มมส”  โดยเน้นหนักแนวคิดว่าควรมีมุมนิทรรศการเรื่องราวระหว่างพระองค์ท่านกับ “มมส”  โดยสืบเค้าจากอดีตมาจนถึงปัจจุบัน  

รวมถึงการเชื้อเชิญให้ชาว มมส ทำ “สิ่งอันเป็นที่รัก” (ของอันเป็นที่รัก) ที่เกี่ยวกับพระองค์ท่านมาจัดแสดง  เพื่อแบ่งปันความรู้สึกที่มีต่อพระองค์ท่านร่วมกันเมื่อวันที่ ๒๔ ตุลาคม ๒๕๖๐ 

ด้วยความที่มีเวลาจำกัด  ผมไม่ได้ประชาสัมพันธ์เชิญชวนใครมากมายในวงกว้าง  เป็นแต่เพียงบอกกล่าวเล่าความไปยังผู้คนที่มักคุ้นเป็นหลัก  ในระยะแรกผมยังไม่นำสิ่งของส่วนตัวมาจัดวาง  เพราะต้องการเปิดพื้นที่ให้คนอื่นๆ ได้มีส่วนร่วมให้ได้มากที่สุด  จากนั้นจึงนำเอาสิ่งของของตัวเองมาจัดแต่งเพิ่มเติม – 


ใช่ครับ –  ผมเรียกมุมนิทรรศการนี้ว่า   “สิ่งอันเป็นที่รัก”  หรือ “ของอันเป็นที่รัก”

ผมนำสิ่งของอันเป็นที่รักมาร่วมแสดง เช่น  วารสาร  นิตยสาร  ภาพถ่าย  ปฏิทิน โปสการ์ด หนังสือคำสอน หนังสือโครงการพระราชดำริ  หนังสือการทรงงาน ฯลฯ  

โดยเฉพาะอย่างยิ่งนาฬิกาตั้งโต๊ะที่ผมถอดเอาถ่านออกไปเมื่อวันที่ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๙  อันเป็นวันที่ท่านเสด็จสวรรคต   ซึ่งผมหยุดเวลาไว้ในห้วงเวลาอันใกล้เคียงกับเวลาแห่งการสูญเสียนั้นให้มากที่สุด  คงไว้เพียงเข็มนาฬิกาในหัวใจของผมเท่านั้นที่ยังเดินต่อไป



 นี่คือการงานเล็กๆ  อีกงานที่ผมถอดหัวใจทำ – 

ใช่ครับ - เป็นการงานในแบบฉบับของผม  ซึ่งผมมักจะเรียกว่า "ใจนำพาศรัทธานำทาง"   เนื่องเพราะเป็นการงานโดยไม่ต้องคิดให้มากความ   ไม่ต้องรีรอ  ไม่ต้องตั้งแง่เอาปัญหามาเป็นกำแพงกั้น  อยากทำ ก็คือ ทำ  !

หรือต้องทำ ! 

ยิ่งเป็นการทำในสิ่งอันดีงามเพื่อคนที่เรารักอย่างสร้างสรรค์  ยิ่งไม่ควรปล่อยให้ความคิดเป็นแค่ความคิดที่ไม่มีโอกาสเปิดตัวออกมาอย่างเป็นรูปธรรมให้เราและคนที่เรารักสัมผัสได้ด้วย “ใจและกาย” พร้อมๆ กัน

 



สถิตในใจนิจนิรันดร์

น้อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณหาที่สุดมิได้

ข้าพระพุทธเจ้า นายพนัส  ปรีวาสนา และครอบครัว

(๒๔  ตุลาคม ๒๕๖๐)