เคยไปฟังประชุมเรื่องความสุขมวลรวมประชาชาติ ที่แนวคิดมาจากกษัตริย์ภูฎาน ว่า เรามาวัดความเจริญของประเทศด้วย ความสุข กันดีกว่า
ทุกคนในที่ประชุมพยักหน้ากันหงึกหงัก เห็นด้วยอย่างแรง แต่มีคนบอกว่า ไอ้เจ้าความสุขมวลรวมประชาชาติ ที่จะเอามาวัดความเจริญ มันก็ต้อง วัด ให้ได้จริงๆ เพื่อจะเอาไปเปรียบเทียบกับประเทศอื่นๆ มันจะวัดกันได้ยังไง ใช้อะไรเป็นตัววัด ที่ประชุมก็เลยถกเถียงกันอย่างเอาจริงเอาจัง
-----
            ทำงานของมูลนิธิ มีความสุขได้ทุกวัน เมื่อได้รับจดหมายบอกเล่าทุกข์สุข เมื่อได้ยินเสียงเด็กๆทางโทรศัพท์ เมื่อได้อ่านนิทานน่ารักๆ สะกดคำถูกบ้างผิดบ้าง เมื่อได้อ่านจดหมายจากผู้สนับสนุนให้กำลังใจ เมื่อได้ออกไปเยี่ยมคุณครู เยี่ยมเด็กๆ พร้อมถือโอกาสสูดอากาศบริสุทธิ์ ที่หาได้ยากยิ่งในเมืองหลวง
-----
            ตามประสาคนขี้เกียจ ก็คงได้แต่เอาใจช่วยคนที่คิดวัดความสุขมวลรวมประชาชาติ
ให้หาดัชนีตัวบ่งชี้ได้ในเร็ววัน จะได้หายเครียดและมีความสุขเสียที แล้วเวลาวัดจริงๆ อย่าลืมบวกความสุขที่มูลนิธิเข้าไปด้วยนะคะ จะได้ช่วยดึงคะแนนให้กรุงเทพฯ ให้เมืองไทย ได้มีความสุขรวมแล้วเยอะๆ ไม่แพ้ที่ไหนๆในโลก
-----
ความสุขวันนี้มาจากน้องอุ้ม ชาวบ้านแหลม  เพชรบุรี ค่ะ