สร้างบุญ

อันมนุษย์คนเราก็เท่านี้
เกิดมาดีก็สบายไม่ขัดสน
เกิดมาร้ายก็มีกรรมซ้ำอับจน
แต่ทุกคนสุดท้ายตายแน่นอน

จะเบียดเบียนกันทำไมให้ร้อนจิต
ควรผูกมิตรเมตตาดั่งคำสอน
เกิดแล้วแก่เจ็บแล้วตายควรสังวร
เอื้ออาทรรักใคร่กันนั้นสิ่งดี

อย่าริเริ่มเพิ่มทุกข์ปลุกผีป่า
หยุดเถิดหนาค้ายาบ้าพาเสื่อมศรี
เราคนไทยประสานใจสามัคคี
ลดละเลิกสิ่งไม่ดีให้สิ้นพลัน

ให้คนไทยให้เมืองไทยเป็นแดนสุข
ให้เป็นยุคธรรมทองเป็นของขวัญ
แด่องค์พระสัมมานิจนิรันดร์
พร้อมใจกันพึงทำดีมีสุขใจ

หยุดมัวเมาค้ากามาพาหมกมุ่น
หยุดทารุณผู้ด้อยให้หวั่นไหว
หยุดโลภหยุดระรานหยุดผองภัย
หยุดอาฆาต ด้วยหัวใจ อภัยกัน

อันมนุษย์คนเราก็เท่านี้
สัจธรรมนำชี้ไม่แปรผัน
นั่นก็พี่นี่ก็น้องร่วมเผ่าพันธุ์
มอบสิ่งดีให้กันนั่นคือ “บุญ”

เจนระวี ศรีราชา ผู้ประพันธ์




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กรุกลอน...ร้อยกรองชีวิต

คำสำคัญ (Tags)#บทกวี#poem#ร้อยกรอง

หมายเลขบันทึก: 63708, เขียน: 27 Nov 2006 @ 22:51 () , แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 16:31 (),  | , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (0)