เรื่องนี้...เกิดขึ้นตั้งแต่สมัยโบราณ.....จนเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง

สมัยก่อน...ตอนเราแต่งงานกันใหม่ๆแล้วย้ายมาอยู่ขอนแก่น...

ตอนนั้นเรายังไม่มีลูกด้วยกัน...เราขายรถยนต์เพื่อซื้อบ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆ...ในหมู่บ้านที่สมัยก่อนยังไม่มีหมู่บ้านจัดสรรให้เลือก...เราซื้อมอเตอร์ไซด์มาใช้...ประหยัดดี...

เรามีลูกยาก....เราเลี้ยงสุนัข...ตัวเล็กๆ   น่ารัก..เราเอามันนอนกับเราในบ้าน ไปไหนก็จะเอาลูกสุนัขใส่ตะกร้าเล็กๆไปด้วย...เราใช้มอเตอร์ไซด์...เราซ้อนมอเตอร์ไซด์ไปด้วยกัน

วันนั้น...ไปทำงาน เอาลูกสุนัขใส่ตะกร้าเล็กๆไปด้วย....

พอตะกร้าชนหลังคนขับ...มอเตอร์ไซด์ออกตัวไป....ฉันยืนอยู่...เราไม่ได้ไปด้วยกัน....แล้วมอเตอร์ไซด์ก็วกกลับมารับฉันเพราะเขาบอกว่ามันรู้สึกแปลกๆ .... สงสัยจะรู้ว่าฉันนินทาอยู่ในใจ  

ต่อมาเรามีลูกด้วยกัน.......เจ้าสุนัขตัวเล็กๆ   น่ารัก..เราต้องเอามันไปนอนนอกบ้าน...ไม่ได้นอนกับเราในบ้าน  

ต่อมาเรามีรถยนต์....เรามีลูก... 2 .. คน...ผู้หญิง 1 คน   ผู้ชาย   1 คน....แม่ลูกสาวนั่งหน้า...ทำให้ฉันต้องระเห็จมานั่งหลัง...จนทุกวันนี้....พอฉันเปิดประตูรถ....ก้าวขึ้นได้ด้วยขาข้างเดียว...รถยนต์ค่อยๆเคลื่อนตัว....

โอ๊ะ ๆๆๆๆ... ฉันร้องได้แค่นั้น   พร้อมๆกับค่อยๆเขย่งขาข้างเดียวตามไป

อยู่ต่อๆมา....พอฉันเปิดประตูรถ....ยังไม่ได้ก้าวขึ้นด้วยขาเลยซักข้างเดียว...รถยนต์ค่อยๆเคลื่อนตัวออก....

อยู่ต่อๆมา …. เรามีลูกสาวคนเล็กแถมมาอีกคน...รวมเป็น...ลูก 3 คน

วันนั้น.....ฉันยังไม่ได้เปิดประตูรถเลย....แต่ลูกๆ   3  คนขึ้นรถหมดแล้วปิดประตู.....ฉันยังไม่มีโอกาสได้ก้าวขึ้นรถด้วยขาเลยซักข้างเดียว...รถยนต์ค่อยๆเคลื่อนตัวออก ....

ฉันยืนมอง....สักพักรถค่อยๆถอยหลังกลับมา...ฉันก้าวขึ้นรถ.....ปิดประตู.....คนขับรถหันหน้ามาหาฉัน....หัวเราะแฮะๆ...

แฮๆๆ....ป๊านึกว่าแม่ขึ้นรถแล้ว...ได้ยินเสียงประตูรถปิด ”   

อ้าว...แล้วป๊ารู้ตอนไหน...ว่าแม่ยังไม่ได้ขึ้นรถ.... ”       

ยายต้า(ลูกคนเล็กที่นั่งหลังคนขับคู่กันกับฉันประจำ)..บอก...ป๊า...แล้วแม่ล่ะ...            

หนูก็งงๆ...ทำไมแม่ยังไม่ขึ้นรถแล้วป๊าออกรถ...   ยายต้าพูดแถมให้               

..........ฉันไม่ได้ว่ายังไงอีก....... คิดในใจ.... ถ้ามีลูก 4 คน...คงไม่กลับมารับแน่ๆ.....เพราะไม่มีที่นั่งแย้วววว .......

          .......ฉันจึงทำหมัน.......