ชีวิตที่พอเพียง 2968. นั่งเสพสุขจากธรรมชาติสงบ

เวลาเพลวันที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๖๐ ผมมีโอกาสไปนั่งรับลมเอื่อยๆ ที่ศาลาหลังน้อยริมสระน้ำ ของสถาบันอาศรมศิลป์ มีโต๊ะให้นั่งพิมพ์คอมพิวเตอร์อย่างดี ในท่ามกลางแมกไม้ มีเสียงเด็กนักเรียน จากโรงเรียนรุ่งอรุณแว่วมาไกลๆ

ตอนแรกผมนั่งอ่านหนังสือ Visible Learning for Teachers พร้อมกับเขียนบล็อกตีความไปด้วย เป็นการเสพสุขสามต่อ ทั้งจากธรรมชาติสงบ, จากการได้อ่านหนังสือที่มีคุณค่า, และจากการได้เขียน บล็อก ออกแลกเปลี่ยน เป็นพลังเล็กๆ ในการขับเคลื่อนสังคม

ศาลาหลังนี้ สร้างอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ และหลังคาเป็นไม้ จึงไม่ส่งความร้อนลงมาข้างล่าง แถมวันนี้อุณหภูมิไม่สูงมาก App ในไอโฟนบอกว่า ๓๒ องศาเซลเซียส แต่ใต้ต้นไม้และมีลมโชยรู้สึกเหมือน ๒๘ องศา

บรรยากาศที่เป็นธรรมชาติ ประกอบกับลานสายตาที่มีต้นไม้และร่มไม้ให้ความรู้สึกสดชื่นยิ่งนัก

ผมค่อยๆ ทำความเข้าใจว่าอะไรเป็นปัจจัยให้ผมรู้สึกเช่นนี้ และสรุปว่าปัจจัยหลักมีแค่สอง คือปัจจัยภายในใจของผมเอง กับปัจจัยสภาพแวดล้อมภายนอกที่เล่าแล้ว กับอีกอย่างหนึ่งคือ ไม้ไผ่

เมื่อสังเกตลงรายละเอียดก็พบว่ารั้วไม้ไผ่ริมทางเดินช่วยเพิ่มความสวยงาม และเลยไปจากศาลา ก็มีกอไผ่หลายกอ ช่วยเพิ่มความร่มรื่นสวยงามให้แก่บริเวณ

เมื่อเดินไปถ่ายรูปกอไผ่ก็ได้พบธรรมชาติที่แปลกประหลาดบนพื้นดิน คือรากต้นไทรเลื้อยไปตามดิน จากต้นหนึ่ง ไปหาอีกต้นหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปราวๆ สิบห้าเมตร ทำให้ผมนึกถึงสาระในหนังสือ The Hidden Life of Trees ที่บอกว่าต้นไม้ชนิดเดียวกันเขาสื่อสารกัน และการสื่อสารสำคัญคือทางราก เพื่อช่วยเหลือแบ่งปัน อาหารแก่กันและกัน

วิจารณ์ พานิช

๒๓ มิ.ย. ๖๐