(บันทึก)....@..ร่องรอยบนดิน..ในแกลลอลี่ชีวิต..วันนี้

มันเป็นดิน..ที่ถูกปั้นมานับครั้งไมถ้วน..."ก่อน ถูกปั้นแต่ง..ตามจินตนาการ.."

เด็ก..คนนี้..ปั้นสิ่งนี้..

เขาเรียกมันว่า...ความตาย...

ร่องรอยบนดินที่ถูกหยิบมาปั้น...แต่งแต้ม...

ชีวิต..ที่ซุกซ่อนในรู....มีผู้ปั้น..ให้เห็น..

[ยายธี]

ร่องรอย..บนดิน. ..ที่เป็นธรรมชาติ....เราได้แต่...ลอกเลียน..และอยู่กับมันไป..ปรับเปลี่ยนและอยู่กับจินตนาการที่ปั้นแต่งได้...ไม่ขัดข้องต่อสิ่งแวดล้อม..ใน สถานะ. มนุษย์. ที่แท้..

[แสงแห่งความดี...]

ขอบคุณ ข้อคิดที่ทรงคุณค่านี้นะครับยาย

[ยายธี]

สวัสดีเจ้าค่ะ คุณแสงแห่งความดี..ขอบคุณธรรมชาติ รอบๆตัวเราด้วย นะเจ้าคะ..

ขอบคุณทุกๆชีวิตที่เกี่ยวข้องกันอยู่ในวัฏรนี้..ด้วยนะเจ้าคะ...

[เขียนเมื่อ 13 มิ.ย. 2560 05:23 น.13 มิ.ย. 2560]

Now I can see the 'blending of ages' in clay and in people (with interest in arts). I had one out-of-this-world idea - that of "blending universes". Unfortunately, this goes against the "Big Bang" (that is the universe has an "origin"). But in "time" long enough, universes could go through "changes" (like birth, growth, decline, death - as in Buddhistic "characteristics of things') and many birhs, many growth, many deblines, many deaths in many billions years. Obviously, pointless (as the Buddha says) for human to comtemplate.

I see that 'death' in the hand of a young boy (probably a middle-eastern refugee) is a fearsome figure. Perhaps death is everywhere (in every culture) a dreadful thing and "life" is more desirable even with "sufferings"?