......แน่น เพราะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ติดต่อกับรุ่นพี่ได้ตลอดมาและต่อไปด้วย เนื่องจากวิทยุประจำเครื่องบินใช้ไม่ได้ตั้งแต่แผงเครื่องวัดการบินถูกโจรยิงเสียหายก่อนที่พวกมันจะโดดร่มหนีไป เสียงชลลดาฯดังลั่นจากมือถือซ้ำแล้วซ้ำอีก ในวินาทีแห่งความเป็นตาย อัมพะวันฯน้ำตาคลอ ซึ้งในน้ำใจของลูกพี่ที่ไม่ทอดทิ้งและเวทนาตัวเองที่อาสามาทำงานนี้เองแม้จะรู้ว่า อาจไม่รอดก็ได้ แต่ก็ยังมา และกำลังจะพบจุดจบจริงๆ เธอละล้าละลังว่าจะโดดร่มหรือยอมเสี่ยงประคองเครื่องให้ร่อนลงดี ขณะที่เครื่องใกล้จะหมดกำลังจากแรงเฉื่อยและจะกลายเป็นภาวะล่วงหล่นไปทุกขณะ เสียงรุ่นพี่ดังก้องขึ้นอีก โดด โดด เร็วน้อง เครื่องกำลังจะหล่นแล้ว “ อัมพะวันฯสะดุ้ง สะติกลับมาได้ทัน พรวดไปที่ช่องหนีภัย กระโดดพุ่งตัวลงไปใต้ท้องเครื่องอย่างเด็ดเดี่ยวได้อย่างหวุดหวิด ขณะที่อึดใจต่อมาเครื่องบินหัวปักหมุนคว้างเฉียดผ่านตัวเธอลงไปยังเบื้องล่างอย่างน่าหวาดเสียวและเกิดระเบิดกึกก้องเมื่อกระทบพื้นดิน มีเปลวไฟและควันดำพวยพุ่งขึ้นมาลูกใหญ่ ขณะที่อัมพะวันรู้สึกว่าร่มลอยลงเร็วกว่าปรกติ เธอเงยหน้ามองขึ้นไปดูร่ม แล้วก็ใจหายวาบ เมื่อพบว่า ร่มกางเพียงครึ่งเดียว “ พี่ ช่วยด้วย ร่มกางไม่หมด “เธอร้องเสียงหลง ขณะที่ชลลดา ฯก็สังเกตุเห็นร่มอัมพะวันลงเร็วผิดปรกติ และเห็นร่มกางไม่เต็มที่แล้วเช่นกัน เร็วเท่าความคิด ชลลดา ฯ นำเครื่องพลิกตัววนไปหาร่มอัมพะวันฯดลางสั่งการ “ พลกู้ภัยทุกคน เข้าประจำที่บนกรวยช่วยชีวิต เราจะไปช่วยน้องอัมพะวัน ฯ พลกู้ภัยทุกคนรับทราบแล้วไต่บันใดขึ้นไปเตรียมพร้อม ณ ที่ยืนปฏิบัติการบนนขอบกรวย