GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

โชคดีที่ลูกเข้าใจ

อย่างน้อยถ้าเราได้ทำในสิ่งที่เราตั้งเป้าไว้สำเร็จตั้งแต่ต้น ถ้ามีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเราก็จะมีสติที่จะสามารถแก้ปัญหาเหล่านั้นให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

            บทสนทนาในบันทึกนี้ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน (22 พฤศจิกายน 49) นะคะ

           พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่คณะวิทยาศาสตร์จะรับการประเมินคุณภาพภายนอก รอบสอง จากคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิที่แต่งตั้งโดย สมศ. ในฐานะที่เป็นเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบในเรื่องนี้ ถึงแม้จะได้มีการเตรียมการ เตรียมข้อมูล ประสานงานไปผู้เกี่ยวข้องทุกฝ่ายแล้วเป็นอย่างดี แต่ก็อดที่จะกังวลไม่ได้ว่าจะมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดอะไรบ้างที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็น

  • บรรยากาศในห้องประชุมในวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ จะมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดอะไรบ้างที่เกิดขึ้น
  • ไฟฟ้าจะดับรึเปล่า
  • ระบบสัญญาณเชื่อมต่อเครือข่ายคอมพิวเตอร์จะมีปัญหารึเปล่า
  •  กำหนดการต่าง ๆ จะมีการปรับเปลี่ยนไปจากแผนที่เราได้วางไว้หรือไม่
  • และที่สำคัญ เนื่องจากพรุ่งนี้กรรมการประเมินจะมาตรวจเยี่ยมคณะฯ ตั้งแต่เวลา 08.30 น. และมีหลายเรื่องที่จะต้องไปประสานงานเพิ่มเติมในตอนเช้า  ดังนั้น จะต้องไปถึงที่ทำงานก่อนเวลา 07.45 น.

             ดังนั้น  ตอนเย็นจึงพูดคุยกับลูก ๆ 2 คน เพื่อให้ลูกเกิดความสงสารและเห็นใจในการทำงานของแม่

ลูกขา  พรุ่งนี้ แม่ต้องไปทำงานเช้าเป็นพิเศษนะคะ

    น้องฟาง :              มีอะไรรึเปล่าค่ะแม่ 

พรุ่งนี้ จะมีกรรมการมาตรวจคณะของแม่  ที่แม่ทำงานหนักเป็นพิเศษในช่วง 2 - 3 เดือนนี้ ก็เพื่อวันพรุ่งนี้วันเดียว (ซึ่งจริง ๆ ลูก ๆ คงแย้งในใจว่า ไม่จริง เพราะลูกเห็นแม่ทำงานหนักทุกวัน) แล้วถ้าพรุ่งนี้แม่ไปทำงานสาย  แม่แย่แน่ ๆ เลยนะคะ

       น้องฟาง :  อ๋อ  เหมือนวันก่อนที่มีกรรมการมาตรวจที่โรงเรียน....ของฟางใช่ไหมค่ะ

อ๋อ ใช่ค่ะ  แล้วลูกจะช่วยแม่รึเปล่าหละคะ

          น้องฟาง :  แม่จะให้ฟางช่วยอะไร

พรุ่งนี้  ลูก ๆ ตื่นเร็วกว่าเดิมสักครึ่งชั่วโมงได้ไหม  เพราะเราต้องออกจากบ้านก่อนเวลาเดิมสักครึ่งชั่วโมง (จากเดิมออกจากบ้านเวลา 07.30 น.)  ไม่งั้นพรุ่งนี้แม่แย่แน่ ๆ เลย

         น้องฟาง และน้องฟ้า :  ได้ค่ะ  เด็ก ๆ แย่งกันรับคำ

คืนนั้น  ถึงแม้เรา (ดิฉัน น้องฟาง และน้องฟ้า) จะกลับถึงบ้านห้าทุ่มกว่า เนื่องจากต้องรอคุณพ่อของเขาที่บริษัทพ่อเขา ซึ่งกว่าคุณพ่อของเขาจะเสร็จธุระและมารับเรากลับบ้าน ก็ห้าทุ่มกว่า กว่าจะถึงบ้านและกว่าเด็ก ๆ จะได้เข้านอนก็เกือบเที่ยงคืน จากเดิมที่เคยนอนไม่เกินสี่ทุ่ม ทำให้ดิฉันกังวลใจมากกว่า พรุ่งนี้เช้าลูกจะตื่นตามที่เราตั้งใจไว้หรือไม่

        รุ่งขึ้น (23 พย.49) ดิฉันปลุกเด็ก ๆ รวมทั้งพ่อบ้าน ให้ตื่นตอน หกโมง เด็ก ๆ (รวมทั้งพ่อบ้าน) ต่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน ไม่งอแง เรียกครั้งเดียวตื่นทันที ต่างคนต่างทำหน้าที่ของแต่ละคน จนเราสามารถออกเดินทางออกจากบ้านได้ภายในเวลาที่กำหนด คือ 07.00น.

         วันนี้ ดิฉัน รักลูก ๆ และพ่อบ้าน เพิ่มขึ้นอีกพะเรอเกวียน อย่างน้อยถ้าเราได้ทำในสิ่งที่เราตั้งเป้าไว้สำเร็จตั้งแต่ต้น ถ้ามีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเราก็จะมีสติที่จะสามารถแก้ปัญหาเหล่านั้นให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

 

        

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 62465
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 3
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (3)

ยินดีด้วยอย่างยิ่งครับผม

น้าน...มีการบอกรักผ่าน Blog GotoKnow ด้วย...

ชื่นชมคะ...ชื่นชมคะ...

ชีวิตเราสั้นนัก...รีบบอกสิ่งดีดี...ความรู้สึกดีดี...ต่อกันนะคะ...

*^__^*

ละมุนละไมคะ

กะปุ๋ม

  • น้องฟางและน้องฟ้าน่ารักจังเลยครับ
  • แวะมาทักทายครับ