“ทีป้าหน่อยกินยาแค่สองอาทิตย์ยังลืมกินยาแล้วหนูล่ะกินมาเป็นปีๆก็ต้องมีลืมกันบ้างซิ”
วันที่แปดถึงสิบสอง(สัปดาห์ที่สอง)ของการกินยา

          เริ่มชินกับอาการข้างเคียงของยา  รู้แล้วว่าตอนเช้า(โดยเฉพาะตื่นนอน)ปัสสาวะจะสีเข้มมากๆแต่ไม่เท่ากับสัปดาห์แรก และระหว่างวันปัสสาวะจะเริ่มเหลืองน้อยลงแต่ไม่ถึงกับใสเลยนะปวดเมื่อยตามเนื้อตัวยังมีอยู่คู่กับน้องสิว(ถ้าเป็นเด็กๆที่กินยา คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องสิวนะ) <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อดไม่ได้เลยต้องหายามาทาแก้สิว  เมื่อวันก่อนสวดมนต์เสร็จลืมกินยา ป้าเปรี้ยวนึกยังไงไม่รู้วันนี้ถามว่า “กินยาหรือยัง” รีบลงจากเตียงมากินยาทันที  นี่แหล่ะของจริงจะได้รู้ซะบ้าง (บอกตัวเอง)คือบางครั้ง เวลาถามเด็กว่าต้องมีใครคอยเตือนเรื่องกินยาอยู่หรือเปล่า </p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เด็กตอบ “ให้ยายเตือนทุกวันคร้าบกระผม”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> เราก็จะแย้งว่า “อ้าวกินยาเองทุกวัน ทำไมต้องให้ยายเตือนล่ะจ๊ะ”</p><p>นี่ดีนะถ้าป้าเปรี้ยวไปบอกเด็กๆเรื่องป้าหน่อยเกือบลืมกินยาแล้วล่ะก็ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะต้องถูกเด็กๆย้อนว่า “ทีป้าหน่อยกินยาแค่สองอาทิตย์ยังลืมกินยาแล้วหนูล่ะกินมาเป็นปีๆก็ต้องมีลืมกันบ้างซิ”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p>    รู้แล้วว่าคนเราก็ต้องมีลืมกันบ้าง แฮะ แฮะ คราวหน้าจะได้ไม่พูดประโยคนี้แล้วค่ะ            บอกกับตัวเองว่า ต้องเสริมกำลังใจและชมเด็กๆทุกๆครั้งหลีกเลี่ยงการตัดพ้อเรื่องกินยาเพราะบางครั้งเรามุ่งหวัง(คาดหวัง)ว่าเด็กควรจะทำตามที่แนะนำเรื่องกินยา แต่ถ้าเด็กไม่มีใครคอยดูแลให้กำลังใจอย่างต่อเนื่อง เด็กจะเบื่อและเอือมระอามากๆกับการกินยาเพราะวัยเด็กเป็นวัยที่สนุกสนานไม่ใช่ต้องมานั่งทุกข์ระทมกับการกินยา            เรื่องการเสริมสร้างกำลังใจ ผู้ใหญ่จะมีวิธีการต่างๆนาๆที่เลือกเองได้โดยไม่ค่อยมีใครกล้าขัด เช่น อยากกินโน่นกินนี่(เป๊บซี่) ดูVCDทั้งวัน  นั่งรถไปเที่ยวยังที่ต่างๆที่อยากจะไป  แต่เด็กยังต้องพึ่งพาให้ผู้ใหญ่พาไปเด็กๆเวลาป่วยถึงเครียดหรือ เซ็งมากกว่าผู้ใหญ่ไงล่ะค่ะ ขอให้เห็นใจเด็กๆด้วยนะค่ะ(ป้าหน่อยขอเป็นกระบอกเสียงแทนเด็กๆ)  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อ้อ! ขอขอบคุณทุกๆท่านค่ะไม่ว่าจะเป็นญาติเด็กๆ และพี่ๆเพื่อนๆที่ห่วงใยมาตามสายโทรศัพท์</p><p>                                                                                          “ป้าหน่อย”</p><p></p><p>  </p>