วันที่ 3 เรียนรู้กันไป (4 พฤศจิกายน 2559)

วันนี้มาโรงเรียนสายกว่าวันแรกๆ นิดหน่อย มาถึงเด็กๆก็นั่งกันเกือบเต็มห้องแล้วเนื่องจากการวันนี้จะเริ่มติว NT กับครูประจำชั้นทุกที่ เด็กๆส่วนใหญ่จะกลัวมาก จิกตาไปทีนี้เงียบกันทั้งห้อง ไม่มีหลอกมาตะโกนแทบตายอย่างนักศึกษาฝึกสอนแบบเราๆ เทคนิคอะไรทุกอย่างนี้งัดมาใช้ ก็ได้เฉพาะช่วงแรกๆแค่นั้นแหละ เฮ้อ ปาดเหงื่อ

กับเด็กๆห้องนี้ ที่มีกันอยู่ 39 คน ดูรวมๆแล้วดูน่ารักมาก ไม่ค่อยดื้อกันเท่าไหร่ หากเทียบกับห้องอื่นๆ ได้นั่งประจำชั้นอยู่ในห้องนี้ ก็ได้เห็นพฤติกรรมนักเรียนตลอด คนที่ดี ขยันก็เป็นอย่างนั้นตลอด กับคนที่เป็นตัวปัญหา ก็หาเรื่องมาให้ปวดหัวได้ทุกวัน เดี่ยวเพื่อนก็มาฟ้องอีกละว่าโดนตี โดนขโมยไม้บรรทัด โดนว่าบ้าง ปวดหัวมากมาย นอกจากครูจะใหม่สำหรับเด็ก เด็กก็ใหม่สำหรับครูด้วย เพราะฉะนั้นจะต้องเรียนรู้ และปรับตัวกันไปเรื่อยๆ ตอนนี้ยังทนได้ไม่ด่า ไม่ตี อีกหน่อยนี้ไม่รู้จะเป็นไง เดี่ยวได้เป็นนางยักษ์แน่มีแนวโน้ม

กับการใช้ชีวิต การกินข้าว ที่โรงเรียนไม่มีเลี้ยง ต้องไปหาทานเขาข้างนอกมันเป็นปัญหามากที่จะต้องเดินไปซื้อกินด้านนอกตลอดเวลา และร้านที่ใกล้ที่สุดมันก็ค่อนข้างแคบ กับข้าวก็ไม่มีให้เลือกเท่าไหร่ ราคาก็ปกติทั่วไป ต้องมาเสียเงิน 30 – 35 ทุกวัน ซึ่งเป็นรายจ่ายที่จะไม่ได้เสียเลยหากอยู่ โรงเรียนอื่น แต่สิ่งที่ดีที่สุดอย่างนึงของการมาทานข้ามร้านนี้ คือการได้รวมตัวกันของนักศึกษาฝึกประสบการณ์ เพราะแค่ในโรงเรียนทุกคนก็ทำหน้าที่อยู่ใครอยู่มันไม่ค่อยได้มาเจอ แต่ที่นี้ ทำให้ทุกคนได้มีโอกาสพูดคุย และรู้จักกันมากขึ้น อาทิตย์หน้าต้องดูลาดราวก่อนหากมีปัญหาไม่มีที่นั่งอย่างนี้คงต้องห่อข้าวมาทานเองที่โรงเรียน อาจจะเหงาไปหน่อย แต่ก็ประหยัดเงินและเวลาไปมากเลยทีเดียว


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวพัชราภรณ์ นะภิใจ...(ภาคเรียนที่ 2/2559)



ความเห็น (0)