๒๑๗. สนทนา..นำมาซึ่งความสุขและสร้างสรรค์

“กว่า ผอ.จะก้าวมาถึงวันนี้ได้ คงเหนื่อยมาก แต่ก็มองว่า ผอ.ก็คงมีความสุขมากด้วย ที่ได้ทำงานตามที่ตั้งใจ ได้สร้างสรรค์อะไรมากมายให้โรงเรียน ขอให้ ผอ.ก้าวหน้าและสุขภาพแข็งแรง

อย่าได้คิดว่า ทำงานไปคุยไปไร้สาระ..ผมเองทำงานในวันหยุด มีความสุขที่เพื่อนมาเยี่ยมเยือน นำความรู้มาให้ เดินไปมุมโน้นมุมนี้ เข้าไปอยู่ในท่ามกลางแหล่งเรียนรู้ มีเรื่องราวที่ทำไปแล้ว..แต่ยังไม่เข้าใจ ผมตั้งคำถาม และได้ความทุกคำตอบ..

พี่สุนันต์ พี่กัญญา..มาจากกรุงเทพฯ ก่อนหน้านี้ก็มาช่วยงานวันเด็ก..วันนี้ผมจัดซื้อน้ำส้มควันไม้ที่พี่ทั้งสองสนใจ เตรียมไว้ให้หลายขวด พี่สุนันต์บอกว่า..มะนาวกับมะกรูดของผม เจริญเติบโตผิดหูผิดตาจริงๆ..รวมทั้งพืชผักอื่นๆด้วย..พี่กัญญา..เห็นการเปลี่ยนแปลงของบ่อปลา..ชอบแนวคิดที่ดัดแปลงเป็นบ่อกบได้ด้วย ที่สำคัญ..ก็คือ กว้างขวาง สะอาด น่าอยู่..พี่บอกว่าถ้าเจอลูกกบที่ไหนจะซื้อมาฝาก..ก่อนกลับ..พี่บอกว่า หน่อกล้วยรุ่นแรกให้ตัดทิ้ง เพื่อให้ต้นแม่ยืนต้นให้แข็งแรง...

ช่วงสาย..คุณพ่อครูหนึ่ง..มาพร้อมครูหนึ่งที่สอนพิเศษ พ่อครูบอกมาจากบุรีรัมย์..พอเห็นโรงเรียนแล้วทึ่งมาก..พ่อประทับใจ..และกล่าวชื่นชมความเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก.

พ่อครูเดินทั่วโรงเรียน..ผมต้องผละจากงาน เพื่อมาทำความรู้จักพ่อครู..ที่ท่านสนใจงานการศึกษา พ่อครูเคยเป็นตำรวจ ได้เกษียณก่อนกำหนด แล้วลงเล่นการเมืองท้องถิ่น เป็นนายก อบต. จากนั้นก็ได้เป็นประธานกรรมการสถานศึกษาโรงเรียนขนาดใหญ่..ใน อ.สตึก จ.บุรีรัมย์ มาโดยตลอด..มิน่าล่ะ..ท่านจึงสนใจเยี่ยมชมโรงเรียนในทุกจุด..

พ่อครู..วัย ๖๕ ปี มีความรู้และอ่อนน้อมถ่อมตน..พ่อสนใจเศรษฐกิจพอเพียง..และปฎิบัติจนบังเกิดผลในครอบครัว..ยิ่งคุยก็รู้ว่าพ่อครูไม่ธรรมดา พ่อครูเป็นลูกพี่ลูกน้องกับปราชญ์อีสานผู้ยิ่งใหญ่ที่ผมเคารพนับถือ..ที่ชื่อ..ครูสุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์..นั่นเอง

พ่อครู..ตั้งข้อสังเกตว่า..หลายกิจกรรมที่เห็น โรงเรียนใหญ่ๆยังทำไม่ได้เลย..และหลายๆอย่างไม่ได้ทำได้โดยง่าย..ผมบอกพ่อครูว่า..ครูและนักเรียนช่วยกัน ทำไปด้วยกัน..ลองผิดลองถูก ต้องการใช้เป็นเครื่องมือพัฒนาทักษะชีวิตนักเรียน..

พ่อครูบอกว่า..ผอ.มาถูกทางแล้ว การศึกษาในอนาคตอันใกล้ ต้องใช้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของพ่อหลวงเต็มรูปแบบ เพราะเราเป็นประเทศเกษตรกรรม..ต้องสอนนักเรียนให้รู้จักการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์..ผมบอกพ่อว่า..เรามีดินดำน้ำชุ่ม ถ้าอยากจะเป็นครัวโลก เราก็ต้องเริ่มที่โรงเรียนประถมฯครับ..

ผมพาพ่อไปชมบ่อปลาพอเพียงและพาเพลิน..ที่มิดชิดปลอดภัย..พ่อเห็นแล้วยิ้ม บอกไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ท่าทางกบจะมีความสุขมาก กำลังนอนอาบแดดอย่างสบายใจ ผมบอกพ่อครูว่า กำลังจะตั้งชื่อบ่อกบ ยังคิดไม่ออก พ่อช่วยตั้งชื่อหน่อยสิครับ..พ่อครูหัวเราะ คงสงสัยว่า..ทำไมผอ.ติดป้ายชื่อทุกที่เลย..

ท้ายที่สุด..ผมพาพ่อครูไปเยี่ยมชมห้องในหลวง(ห้องพอเพียง) ที่รวบรวมพระบรมสาทิสลักษณ์ไว้มากมาย..พ่อมองไปรอบๆห้อง ยกมือไหว้ บอกขนลุกเลย ที่มีห้องแบบนี้ในโรงเรียน..

ก่อนพ่อจะกลับ..พ่อครูให้กำลังใจผม “กว่า ผอ.จะก้าวมาถึงวันนี้ได้ คงเหนื่อยมาก แต่ก็มองว่า ผอ.ก็คงมีความสุขมากด้วย ที่ได้ทำงานตามที่ตั้งใจ ได้สร้างสรรค์อะไรมากมายให้โรงเรียน ขอให้ ผอ.ก้าวหน้าและสุขภาพแข็งแรงนะครับ”

“ขอบคุณครับพ่อ” ผมจับมือพ่อครู..อบอุ่นเหลือเกิน

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๘ มกราคม ๒๕๖๐








บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บ้านหนองผือ...สถานศึกษาพอเพียง



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะ

แวะมาทักทายก่อนนอนจ้ะ