๒๑๑. ศาสตร์พระราชา...นำพาให้รู้จักกัน..

วันนี้..บทความ”ศาสตร์พระราชา กับ”ความพอเพียง” ในรูปเล่มวารสาร..กลับคืนสู่ถิ่นฐานบ้านหนองผือถึง ๓ เล่ม...มาในรูปแบบที่ต่างกรรมต่างวาระ...

เกือบห้าโมงเย็นแล้ว..ผมจัดวางกระถางไม้ดัดรูปสัตว์ที่ซื้อมาใหม่ ให้เข้าที่เข้าทาง นอกจากวางที่หน้าห้องสมุดแล้ว ส่วนหนึ่งจัดวางประดับไว้ที่หน้าเสาธง..

จากนั้น..เคลียร์ค่าใช้จ่ายให้ช่าง ที่มาทำงานจัดทำรั้วสนามเด็กเล่นอนุบาล เป็นรั้วเหล็กเตี้ยๆ ทาสีแล้วก็ดูสดใสสวยงามและเป็นระเบียบเรียบร้อย

ออกจากโรงเรียน นำหนังสือเชิญร่วมงานวันเด็กแห่งชาติไปให้ผู้นำท้องถิ่นและกรรมการสถานศึกษา เสร็จแล้วก็ซื้อกับข้าวและกลับเข้าบ้านตามปกติ...

จอดรถไม่ทันจะได้ขึ้นบ้าน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น...เป็นเบอร์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“สวัสดีครับ..ผอ.ชยันต์ใช่ไหมครับ” “ใช่ครับ”

“ผมอ่านพบเรื่องราวของท่านผอ.ในวารสารหมอชาวบ้านฉบับล่าสุด ที่เกี่ยวกับศาสตร์พระราชากับความพอเพียง..ตอนนี้ผมอยู่ที่โรงเรียนบ้านหนองผือครับ”

“ครับ แล้วท่านทำงานอะไร ที่ไหนครับ” ผมถามไปด้วยความงุนงง

“ผมเคยเป็นทหาร ตอนนี้เออรี่แล้ว ขี่มอร์เตอร์ไซค์ไปเรื่อยๆ มาจากเพชรบุรี ตั้งใจมาหาผอ.ที่หนองผือ นี่ล่ะครับ...” “งั้นท่านรอผมแป๊บนึง เดี๋ยวผมจะออกไปรับ ผมอยู่ทุ่งดินดำรีสอร์ทครับ”

“ไม่ต้องหรอกครับผอ.เดี๋ยวผมจะต้องเดินทางแล้ว คืนนี้ตั้งใจจะไปพักค้างที่เขื่อนกระเสียวด่านช้าง... ผมชอบท่องเที่ยวอิสระครับ” ผมคิดในใจ ด้วยมอเตอร์ไซค์และวัยใกล้จะ ๖๐ เนี่ยนะ..ผมรู้สึกเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูกเพราะใกล้จะมืดค่ำและด่านช้างก็ยังอีกไกลด้วย

“ทานข้าวแล้วคุยกันก่อนครับ..พักค้างที่รีสอร์ทสักคืน ตอนเช้าค่อยเดินทางต่อ” ผมอ้อนวอน

“ไม่หรอกครับ ตั้งใจไว้แล้ว ว่าคืนนี้ต้องเดินทางถึงเขื่อนกระเสียว เอาไว้โอกาสหน้าจะพาครอบครัวมาเที่ยวโรงเรียนบ้านหนองผือครับ” ผมอึ้ง พูดไม่ออกเลย นึกเสียดายว่าไม่ทันแล้ว ได้แต่คุยไม่ได้เห็นหน้า ขณะที่คิดว่าจะพูดอะไรต่อ..

“ผมชื่นชม ผอ.นะครับ ยังมีคนแบบ ผอ.อยู่ในสังคมไทย ผมดีใจครับ วันนี้ผมนำวารสารหมอชาวบ้าน ฉบับปี ๒๕๔๘ ขาดไปสองเล่ม มาฝากผอ.ด้วย และก็ซื้อหมอชาวบ้านฉบับที่ออกเมื่อปีใหม่มาฝากผอ.เล่มนึง ผมฝากไว้ที่ร้านค้าหลังโรงเรียนนะครับ”

ผมก็เลยนึกขึ้นได้ว่า เมื่อกลางวันไปรษณีย์ก็นำซองพัสดุภัณฑ์ที่กองบรรณาธิการหมอชาวบ้านส่งวารสารมาให้อ่าน ๒ เล่ม เป็นฉบับต้อนรับปีใหม่ หน้าปกเป็นรูปไข่ดาว ไข่ไก่โปรตีนราคาถูกและมีคำโปรยสั้นๆ “บ้านหนองผือ...โรงเรียนพอเพียง”

ผมตั้งใจเก็บไว้อ่านเล่มหนึ่ง ส่วนอีกเล่มหนึ่ง จะส่งไปให้เพื่อนที่เป็น ผอ.ฝ่ายบริหาร รพ.พญาไท ๒ ที่เคยส่งหนังสือมาให้ผมอ่านมากมาย เป็นเรื่องราวและคำสอนของพ่อ..ที่ล้ำค่าสำหรับผม

วันนี้..บทความ”ศาสตร์พระราชา กับ”ความพอเพียง” ในรูปเล่มวารสาร..กลับคืนสู่ถิ่นฐานบ้านหนองผือถึง ๓ เล่ม...มาในรูปแบบที่ต่างกรรมต่างวาระ...

ผมไม่รู้จะขอบคุณกัลยาณมิตรจากแดนไกลอย่างไรดี ..ตอนนี้ไม่มีเวลาให้ผมแล้ว..

“ผอ.ครับ..ผมคงต้องเดินทางแล้ว หวังว่าคงมีโอกาสได้พบกันนะครับ”

“โชคดีครับ ขอให้เดินทางปลอดภัย... สวัสดีครับ”

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๑๒ มกราคม ๒๕๖๐










บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บ้านหนองผือ...สถานศึกษาพอเพียง



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ความสำเร็จที่งดงาม

เป้นรางวัลแห่งความมุ่งมั่นที่แท้จริง

ยินดีด้วยจ้ะท่าน ผอ.คนเก่ง