กล่าวถึงนางเงือกสาวได้ฟังนางยักษ์ว่าจับพ่อแม่ของเธอกินแล้วในระหว่างทางที่ไล่ตามมา นางก็ขอลาตาย แต่ด้วย...พงศ์กษัตริย์ตรัสห้ามด้วยความรัก หวังจะหักอาดูรให้สูญหาย โอ้น้องแก้วแววตาจะลาตาย แสนเสียดายดังใครล้วงเอาดวงใจ ถึงบิดามารดรสมรม้วย พี่จะช่วยปกป้องให้ผ่องใส อยู่พึ่งบุญบารมีพระชีไพร เราจะได้เห็นกันทุกวันคืน. ( น. 263 ) พอนางเงือกได้ฟังพระอภัยปลอบใจก็ให้ชุ่มชื่นจิต...นางเงือกน้ำกำสรดสลดจิต ครั้นทรงฤทธิ์ร่ำปลอบก็ชอบชื่น เอาความรักหักระกำให้กล้ำกลืน ซบสะอื้นอาลัยไม่ไคลคลา. (น.263 ) พระอภัยจึงขอพรให้ตาหลวงได้ช่วยอีกชีวิตหนึ่งให้อยู่เวิ้งวังน้ำใกล้เกาะแถวนี้ซึ่งตาหลวงก็เมตตาให้อยู่ในเขตอภัยทานของวัดร่ายมนต์กั้นเขตไว้ไม่สิ่งชั่วร้ายมาทำอันตรายได้
ทีนี้ตาหลวงก็พาพ่อลูกไปยังที่พักเป็นกุฏิสร้างใหม่ให้วิชาการศึกษาเล่าเรียนแก่พ่อลูกสืบไป พอตกค่ำลงพระอภัยก็ย่องไปหานางเงือกสาว...นางมัจฉานารีของพี่เอ๋ย เจ้าทรามเชยอยู่ที่นี่หรือที่ไหน พี่มาเยือนเพื่อนยากฝากอาลัย สายสุดใจจงขึ้นมาหาพี่ชาย. ( น. 264 ) แล้วรักย่อมเข้าใจในรักเพราะพระอภัยมาถึงนี้ได้เพราะนางช่วยชีวิตด้วยก็พึ่งพาอาศัยกันและกันจึงเกิดการสมรสกันระหว่างคนกับคนครึ่งสัตว์ด้วย...ประเวณีมีทั่วทุกตัวสัตว์ ไม่จำกัดห้ามปรามตามวิสัย นาคมนุษย์ครุฑาสุราลัย สุดแต่ใจปรองดองจะครองกัน เจ้ากับพี่นี้ก็เห็นเป็นกุศล จึงหนีพ้นมารมาไม่อาสัญ จะเคียงคู่ชูชื่นทุกคืนวัน โอ้เจ้าขวัญนัยนาได้ปรานี. ( น. 266 ) และแล้วท่ามกลางแสงเดือน ณ โขดหินดินทรายท้ายเกาะนั้นทั้งสองก็ครองรักกันว่า...พลางอิงแอบแนบน้องประคองเคล้า ค่อยต้องเต้าเต่งอุรามารศรี พระเชยปรางทางฉะอ้อนอ่อนอินทรีย์ ร่วมฤดีเดือนหงายสบายใจ. ( น. 267 ) ด้วยทั้งสองครองรักกันอย่างนี้มาถึง 7 เดือนแล้วอะไรจะเกิดขึ้นละนี่...?
...............................................
บรรณานุกรม
สุนทรโวหาร ( ภู่ ),พระ,2329-2398. ( 2555 ). พระอภัยมณี.
กรุงเทพ ฯ : ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ ( 2006 ).
