เดือนพฤศจิกาคมแล้ว ฝกก็ยังตกแบบที่ว่าเป็นช่วงกลางฤดูฝนอยู่เลย
ทำให้วันนี้นักเรียนทุกชั้นเรียนได้เข้าแถวที่ระเบียงหน้าชั้นเรียนของตัวเอง
นักเรียนต่างพากันดีใจ ส่งเสียง "เย้ๆๆๆๆ" กันทั้งอาคาร
ฉันเดินเข้าไปถามเด็กคนหนึ่งว่า ทำไมถึงอยากเข้าแถวที่หน้าระเบียง
เด็กบอกว่า จะได้ไม่ต้องเดินไกล ๆ ก็จริงอย่างที่เด็กพูด
เพราะต้องเดินอ้อมอาคารไปยังหน้าสนามฟุตบอล
แต่ก่อนนั้นไม่ต้องเดินไกลขนาดนี้เพราะเดินผ่านอาคารห้องสมุดไปก็ถึงแถวแล้ว
แต่ตอนนี้โรงเรียนได้ทำอาคารเรียนหลังใหม่จึงให้นักเรียนเดินอ้อม
ยังไงก็เอาความปลอดภัยก่อนนะคะนักเรียน
การเข้าแถวที่หน้าระเบียงยังไม่จบแค่นี้
พื้นที่จำกัดทำให้ใกล้ชิด สนิทสนมกันมากขึ้น
สิ่งที่ตามมาคือ การควบคุมแถวที่ยากจะเข้าถึงตัวนักเรียนมาก
นักเรียน 116 คน คุณครูอีก 5 คน บนระเบียงไม้ของอาคารเก่าหลังหนึ่ง
ฉันคิดเล่น ๆ ว่า ถ้าเกิดระเบียงมันพังลงมาจะทำอย่างไรดี
... เป็นความคิดที่ไม่สร้างสรรค์เลย
การเข้าแถวหน้าชั้นจบลงด้วยความสนุกของนักเรียน
ที่มีพร้อมกับความปั่นป่วนชวนวุ่นวายเสียจริง
ต่อไปเป็นการเช็คชื่อนักเรียนในชั้น ฉันถามนักเรียนว่า
"ชอบที่ฝนตกไหม ?" มีเด็ก ๆ ตอบคำถามหลายคน
แต่ประทับใจเด็กคนหนึ่งชื่อ นภาวีร์ ที่ตอบว่า
"ไม่ค่อยชอบค่ะ เพราะเพื่อนจะไม่มาโรงเรียน
ไม่มีเพื่อนเล่น ออกไปวิ่งข้างล่างก็ไม่ได้"
ทำให้ได้รู้ว่า ... เด็ก ยังไงก็ชอบวิ่งเล่นกันอยู่ดี
