วันสิ้นสุดของการเรียน วันสุดท้ายของสัปดาห์นี้

วันศุกร์ที่ 4 พฤศจิกายน 2559

วันนี้ซึ่งตรงกับวันศุกร์ ปกติทุกโรงเรียนจะสวมใส่ชุดพื้นเมืองกันและเหมือนกัน โรงเรียนนี้ก็สวมใส่ชุดพื้นเมืองที่เป็นเอกลักษณ์ของโรงเรียนเช่นกัน ชุดพื้นเมืองของโรงเรียนนี้คือ ผู้ชายและผู้หญิงจะใส่เสื้อสีขาว ส่วนท่อนล่างผู้หญิงจะใส่ซิ่นลายขวางสีชมพูและผู้ชายจะใส่สะดอสีชมพู ซึ่งการแต่งกายนี้ก็จะเป็นเอกลักษณ์เด่นของโรงเรียนซึ่งทำให้คนอื่นๆมองแล้วรู้ได้ทันทีเลยว่า เด็กคนนั้นเรียนอยู่ที่ไหน

สำหรับกิจกรรมหน้าเสาธงเช้านี้ของโรงเรียนเรา คือ มีการเข้าแถวเคารพธงชาติตามปกติ แต่ที่เพิ่มเข้ามาก็คือ การสวดมนต์ ไม่ใช่การสวดมนต์แบบธรรมดาเหมือนโรงเรียนอื่นๆ แต่เป็นการสวดมนต์ที่สวดยาวมากๆสำหรับการทำกิจกรรมหน้าเสาธงเท่าที่ฉันได้เคยเห็นมา ยาวจนชนิดที่ว่านักเรียนและครูยืนไหว้จนปวดแขนปวดขา กันเลยทีเดียว ฉันในฐานะที่เป็นเด็กใหม่ของโรงเรียนนี้ก็ยังยืนงงๆอยู่ ตอนแรกคิดว่าการสวดมนต์ตอนเช้าได้จบสิ้นลงแล้วจึงเกือบจะเอามือที่ไหว้อยู่ลดลงมา แต่ได้ยินเสียงสวดในบทต่อไปขึ้นมาเท่านั้น ก็เลยต้องไหว้ต่อจนจบ ในใจคิดเพียงว่า จะรอดูซิว่า จะสวดมนต์นานแค่ไหน ปรากฎว่าก็นานใช้ได้ เกือบ 10 นาทีก็ว่าได้ สุดท้ายเพิ่งมารู้ทีหลังว่า เป็นปกติของวันศุกร์อยู่แล้วที่จะสวดมนต์ยาวนานขนาดนี้และครั้งนี้ก็การสวดมนต์ถวายเป็นพระราชกุศลให้แก่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชด้วย ก็เลยถึงบางอ้อในทันที

ฉันคิดว่าการสวดมนต์แบบนี้ควรจะทำต่อไปเพราะมีแต่ข้อดี นอกจากจะได้บุญแล้วยังได้รู้บทสวดมนต์ต่างๆแถมยังได้ฝึกความมีสติสมาธิความอดทนของนักเรียนด้วย ถือเป็นเรื่องน่าชื่นชมมากๆ



และในภาคเช้าของวันนี้ราวๆประมาณ 10.00 น. ครูพี่เลี้ยงบอกให้เราไปช่วยครูสุรางค์ในการจัดวารสารของโรงเรียนแยกเป็นห้องนำไปแจกจ่ายให้กับนักเรียนแต่ละห้อง ซึ่งตอนที่ฉันเดินเข้าไปในห้องประชาสัมพันธ์นั้นก็เห็นครูสุรางค์และนักเรียนอยู่จำนวนหนึ่งที่ช่วยกันจัดแบ่งวารสาร เราจึงเข้าไปช่วยเด็กๆในการช่วยจัดแบ่งของห้องต่างๆ ตั้งแต่อนุบาลยัน ป.6 การทำงานนี้ได้เห็นถึงความมีน้ำใจของเด็กๆมากในการเข้ามาช่วยเหลือในการจัดแบ่งแยกเป็นกองๆ แถมแต่ละกองก็เยอะมากเพราะโรงเรียนนี้จำนวนนักเรียนต่อ1 ห้องเรียนก็เฉลี่ยอยู่ที่ 40 คน ซึ่งถือว่าเยอะมาก แล้วฉันกับนักเรียนก็ช่วยกันจัดจนภารกิจนี้สำเร็จ

เมื่อทำงานเสร็จแล้วครูสุรางค์ก็บอกให้ฉันและครูอีก1 คน ไปซื้อน้ำปั่นมาเลี้ยงเพื่อเป็นการตอบแทนที่ได้มาช่วยเหลืองาน ถือเป็นน้ำใจของครูที่อยากจะเลี้ยงพวกเรา เราจึงรับมันไว้ค่ะ :)

สำหรับวันนี้ก็ภารกิจช่วยเหลืองานก็เสร็จสิ้นเพียงเท่านี้ค่ะ