วันที่ 4 วัดความยาวกันเถอะ (7 พฤศจิกายน 2559)

วัดความยาวกันเถอะ

เช้าวันจันทร์กับการเรียนการสอนนักเรียนชั้น ป.4/3 วิชาคณิตศาสตร์จริง ๆ แล้ว คาบเรียนนี้ก็เป็นคาบเรียนที่ 3 ตั้งแต่เปิดภาคเรียนมาแต่วันนี้เป็นกิจกรรมให้นักเรียนได้ลงมือปฏิบัติวัดความยาวด้วยตัวเองแน่นอนว่าครูลงทุนซื้อสายวัดตัวเพื่อให้เด็ก ๆ ได้เรียนรู้จากการลงมือปฏิบัติจริง


เข้าเรียนก่อนอื่นก็ทำการลงโทษนักเรียนที่ไม่ส่งงานตามที่ครูสั่งซึ่งรวมแล้วจะมีงานที่ต้องส่งทั้งหมด 3 ครั้งในห้องมีนักเรียน38คนแต่ส่งงานมาเพียงสิบกว่าคนและห้องนี้เป็นห้องที่ขึ้นชื่อว่าไม่ส่งงานมากที่สุดในสายชั้น ป.4 หลาย ๆ คนอาจจะบอกว่าให้เด็กทำงานให้เสร็จในคาบเรียนสิแต่ในทางปฏิบัติแล้วเราไม่สามารถบังคับเด็กได้บางคนทำช้าบางคนทำเร็วนี่แหละคือความแตกต่างระหว่างบุคคลดังนั้นครูจึงอนุโลมให้ส่งงงานนอกเหนือจากชั่วโมงเรียนแต่ก็ไม่มาส่งผลจากการกระทำ คือ บทลงโทษจากการเตือน เตือน เตือน แต่ไม่เชื่อไม่มีความรับผิดชอบก็ต้องรับบทลงโทษไปคือการตีแต่ไม่ได้ตีจนเด็กเจ็บมากมายแค่ให้รู้สึกว่าตนเองทำผิดและเกรงกลัวต่อการทำผิดเท่านั้นจากที่เราเคยเรียนมาบางคนอาจบอกว่าทำไมไม่เอามาใช้ล่ะการเสริมแรงทางบวกน่ะเช่นให้ดาวให้รางวัลในการส่งงานแต่ละครั้งขอบอกเลยนะคะว่าไม่สามารถกระตุ้นความอยากได้ของเด็ก ๆ ห้องนี้ได้เลย

หลังจากการลงโทษนักเรียนที่ไม่ส่งงานเสร็จเราก็เริ่มเข้าสู่กระบวนการเรียนการสอนโดยเริ่มจากการบริหารสมองก่อนและทำการทบทวนมาตราการวัดในระบบเมตริกโดยให้เด็ก ๆ จำให้ได้จากนั้นทบทวนการอ่านข้อมูลการวัดจากไม้บรรทัดและเน้นย้ำให้นักเรียนเห็นว่าหากไม้บรรทัดหักเรายังสามารถนำมาวัดความยาวได้เช่นเดิมโดยการนับช่องมิลลิเมตรและเซนติเมตรจากนั้นให้นักเรียนทำการคาดคะเนความยาวรอบหัวรอบคอรอบอกรอบเอวรอบแขนรอบข้อมือรอบข้อเท้าและความยาวของเท้าเมื่อนักเรียนคาดคะเนเสร็จแล้วครูจึงสาธิตวิธีการวัดร่างกายของเราโดยใช้สายวัดตัวจากนั้นแบ่งกลุ่มนักเรียนกลุ่มละ 6-7 คน จำนวน 6 กลุ่ม และแจกสายวัดตัวใหเกลุ่มละ 1 เส้น เพื่อทำการวัดจริงเพื่อเปรียบเทียบกับการคาดคะเนที่เราได้ทำไว้

เวลาในคาบเรียนหมดลงอย่างรวดเร็วและแน่นอนว่าเด็ก ๆ ยังวัดตัวกันไม่เสร็จครูจึงขอเก็บสายวัดตัวก่อนแล้วพักเที่ยงให้ไปเอาที่โต๊ะครูเพื่อมาทำการวัดให้เสร็จแล้วส่งแบบฝึกหัดให้เรียบร้อยเด็ก ๆ ก็น่ารักมากเดินผ่านเราขณะจะไปกินข้าวก็มีแต่คนมาทักว่า“ครูครับ ๆ ผมยังวัดตัวไม่เสร็จผมไปเอาสายวัดเลยนะครับ”อืมมมมจริง ๆ แล้วห้องนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ใคร ๆ คิด (รึเปล่า ^^)แต่ก็อาจจะเป็นบางคนที่ไม่สนใจงานเลยส่วนใหญ่แล้วใช้ได้สู้ ๆ และตั้งใจเรียนแบบนี้ตลอดไปนะ เด็ก ๆ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวนัยนา อินจัน (ภาคเรียนที่ 2/2559)



ความเห็น (0)