เป็นอีกวันที่เป็นเวร แน่นอนว่าต้องมาก่อน 7 โมง วันนี้เกือบไม่ทันเช่นเคย...

วันนี้สองคาบสุดท้ายกับการสอนด้วยวุ่นวายมากกับ ป.1 ที่น่ากับวิชาการงานอาชีพที่ ในวันนี้เป็นการประดิษฐ์ของเล่นจากกระดาษ หลายสิ่งที่ครูโต้งคิดว่าเป็นเรื่องง่าย แต่สำหรับเด็กแล้วบางทีก็เป็นเรื่องที่ยากเอาการอยู่เหมือนกัน อย่างกับในวันนี้ที่มีการเรียนต่อจากครั้งที่แล้วกับอุปกรณ์ที่ใช้ในงานประดิษฐ์ งานนี้ที่บ้านมีอะไรเรียกได้ว่าขนไปหมด ทั้งกรรไกร กรรไกรซิกแซก กาว กาวน้ำ กาวแท่ง ปืนกาว คีม ไขควง ค้อน งานนี้แบกมาโรงเรียนอย่างเยอะ ตามด้วยการเก็บคะแนนจากสิ่งประดิษฐ์ คราวนี้เป็นการพับจรวดกระดาษ แต่เป็นจรวดสองหัวที่ครูโต้งคิดว่าเด็ก ๆ คงพับได้ แต่ผลปรากฏว่าเด็กยังพับไม่ได้ ครูโต้งจึงเปลี่ยนมาเป็นแค่จรวดหัวเดียวหัวแหลมพอละ น่าเสียดายที่ตอนแรกก่อนหมดชั่วโมงจะนำจรวดไปแข่งร่อนกันที่ลานด้านล่าง แต่ฝนดันมาตกเสียก่อน งานนี้เลยอดทั้งครูทั้งนักเรียน

เย็นวันนี้พบแล้ว…

“ผู้เชี่ยวชาญด้านไดโนเสาร์” ผู้มีนามว่า “ยูตะ โอฮาชิ”

นักเรียนชั้น ป.2 แห่งโรงเรียนวชิรวิทย์ เชียงใหม่ ช้าคลาน หรือเรียกสั้น ๆ ว่า “น้องยูตะ” ที่เหมือนกับชื่อจริงนั้นเอง น้องยูตะผู้มากด้วยความสามารถในการเล่าเรื่องไดโนเสาร์ทั้งชื่อ รูปร่าง ขนาด นิสัย อาหาร นี่รู้จักเกือบทุกตัว งานนี้เลยมานั่งเล่าให้ครูโต้งฟังระหว่างรอผู้ปกครองและการเฝ้าเวรของครูโต้ง เห็นได้อย่างชัดเจนว่าน้องยูตะมีความสุขในการเล่าเรื่องของไดโนเสาร์ มีคำถามเกี่ยวกับเรื่องไดโดโนเสาร์ “ครูโต้ง ไดโนเสาร์อะไรตัวเล็กที่สุดในโลก” บ้างแหละ “ครูโต้ง ไดโนเสาร์อะไรที่มีเกาะหุ้มตัว” งานนี้บางอย่างครูโต้งก็ยังไม่รู้ ถามว่ายูตะไปรู้มาจากไหน “ผมอ่านมาจากในหนังสือ ชอบ”

เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าน้องยูตะอยากที่จะเรียนรู้สามารถเรียนรู้ได้ดีเกี่ยวกับเรื่องไดโนเสาร์ หากครูนำจุดที่สังเกตได้นี้ของนักเรียนที่เป็นปัญหาว่าเขาสนใจหรือชอบสิ่งใด เราในฐานะที่จะไปเป็นครูก็ควรที่จะนำสิ่งที่นักเรียนชอบหรือสนใจมาประยุกต์และบูรณาการในเนื้อหาสาระของตน อย่างกับที่น้องยูตะชอบเรื่องไดโนเสาร์ก็ที่จะสามารถนำไปปรับใช้ในการสอนของตนเองได้ ซึ่งต้องขึ้นอยู่กับครูผู้สอนว่าจะรู้จักเด็กและเข้าใจในตัวเด็กมากน้อยแค่ไหน เพราะเด็กแต่ละคนมีความสนใจและความต้องการที่แตกต่างกัน

รู้สึกว่าเพียงเข้ามาในสัปดาห์ที่สองยังไม่ทันไร รู้สึกว่าใช้ร่างกายและพลังงานในแต่ละวันไปเยอะมากจริง ๆ โรงเรียนก็เลิกค่ำ กลับบ้านไปร่างกายก็อ่อนล้าต้องการพักผ่อน ขอพักสายตาสัก 10 นาที ตื่นมาอีกทีก็เกือบเช้า...งานนี้แผนการสอนรอก่อนแล้วกันนะ