ผ่านไปแปปเดียว วันจันทร์ก็มาถึงอีกแล้ว และยังคงต้องทำหน้าที่ครูเวรเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือท้องฟ้าที่มึดครึ้ม คือการเป็นครูเวรในวันที่ฝนตกเป็นอะไรที่ค่อนข้างเหนื่อยมาก เพราะหากฝนตกนักเรียนก็จะไม่ได้ไปวิ่งเล่นข้างนอก และที่เดียวที่นักเรียนจะเล่นได้ก็คือ บริเวณชั้น 1 ของอาคารรวีปราชญ์ ซึ่งเป็นหน้าที่ของกระผมในการที่ต้องดูแลความสงบเรียบร้อย...
พอตอนเย็น ครูเวรก็ต้องรอรับ – ส่ง นักเรียนขึ้นรถกลับบ้านจนถึงเวลา 17.00 น. ซึ่งตามธรรมชาติของเด็กก็ชอบที่จะวิ่งเล่นกัน และกว่าจะจับให้มานั่งนิ่งๆ เพื่อรอผู้ปกครองมารับได้นั้นเป็นสิ่งที่ค่อนข้างยากมาก ๆ และในที่สุดเด็ก ๆ ก็ยอมมานั่งกัน สงสัยคงจะเหนื่อยจากการวิ่งไล่จับกัน...
