เล่าเรื่องน้ำตา

ล่วงเลยมาถึงวันที่ 18 ตุลาคม 2559

5 วันแล้วที่ในหลวงเสด็จสู่สวรรคาลัย

ผู้เขียนพยายามที่จะเขียนบทกวีสักบท

เพื่อจรดจารึกการสวรรคตของพระเจ้าอยู่หัวฯ

พยายามแล้ว พยายามเล่า

เขียนไม่ได้

อาจจะเป็นเพราะไม่ได้เขียนบทกวีนานมาก

นึกโทษ งานเขียนบทความ ที่มาเบียดงานเขียนอิสระ

บดบังอารมณ์แห่งกวีเหือดหาย

.........

จึงหันมาฟัง อ่าน เพ่งพินิจภาพราชประวัติของพระองค์

และทุกๆครั้งที่สัมผัส

น้ำตามันก็จะไหลออกมา

ปริ่มด้วยความปิติอาดูรกับเรื่องราวที่รับรู้

เห็นภาพปวงประชาผู้ยากไร้

เห็นรอยยิ้มของพสกนิกร และของพระองค์

ผู้เขียนยิ้ม เม้มปากนิ่ง คลอน้ำตา

..............



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งตัวตน



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจ ให้กัน นะคะ

ให้ผ่านพ้น ช่วงนี้ไปให้ได้


Image result for รูป เสียใจได้แต่อย่าละเลย หน้าที่

เขียนเมื่อ 

คงจะเป็นเรื่องราว

ฝังใจคนไทยทุกคน

ไปชั่วชีวิตจ้