วันที่ 91 เรียนด้วยกันวันสุดท้าย...(22 กันยายน 2559)

เช้านี้ไปโรงเรียนตามปกติ ไม่เช้าและไม่สายเกินไป จากนั้นก็มายืนรับนักเรียนที่จุดรับ-ส่งนักเรียน หลังจากเคารพธงชาติ สวดมนต์ไหว้พระต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อย ก็เข้าสู่ช่วงชื่นชมยินดีกับรางวัลของคนเก่ง คนดี คนมีความสามารถ แต่วันนี้รู้สึกว่ารางวัลจะเยอะมากเป็นพิเศษ สังเกตได้จากจำนวนนักเรียนที่ยืนรวมกันหลังเสาธง เพื่อรอรับรางวัล...ไม่น้อยเลยทีเดียว

สำหรับบรรยากาศหน้าเสาธงวันนี้ช่างสดใสเป็นใจเหลือเกิน บนท้องฟ้ามีเมฆสวย แต่แสงแดดที่ส่องผ่านลงมา ช่างไม่ปราณีเด็กน้อย ๆ เอาซะเลย ร้อนมาก ๆ ร้อนจริง ๆ ไม่เชื่อก็ลองนับเม็ดเหงื่อผมได้ครับ

เมื่อถึงห้องเรียน ขนาดว่ายังไม่ทันจะก้าวเท้าเข้าห้องเด็ก ๆ ต่างเรียกร้องให้เปิดพัดลมกันใหญ่ แถมมีการบอกให้เปิดเบอร์แรงสุดด้วยนะ (เพราะแอร์เปิด 10.00 น.)

เข้าสู่คาบเรียนที่ 1 วันนี้ขอคาบสอนของครูพี่เลี้ยงเพื่อทบทวนเนื้อหาก่อนสอบให้กับเด็ก แต่เหมือนว่าเวลาจะผ่านไปเร็วมาก ยังไม่ทันถึงไหน ก็ต้องไปกินนมและเตรียมตัวเรียนในคาบที่ 2 แล้ว แต่ไม่เป็นไรเหลืออีกตั้ง 2 คาบ สำหรับคาบที่ 3 เป็นคาบเรียนว่ายน้ำ ยังคงทำหน้าที่เดิม นั่นก็คือ ไปเฝ้าเด็กว่ายน้ำ

หลังจากเรียนเสร็จ ก็ได้เวลากินข้าว...เอาอีกแล้ว ครูประจำวิชาไม่มาเฝ้าเด็กกินข้าวอีกแล้ว นี่...ไม่ใช่หน้าที่เรา แต่ก็ต้องทำ...

หลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อยก็รีบเข้าสอนต่อในวิชาภาษาไทย แต่เนื่องด้วยทบทวนวิชาคณิตศาสตร์ไม่ทันมากกว่า คาบนี้จึงทบทวนให้นักเรียนต่อ แต่ก็ยังไม่จบเหลืออีก 1 เรื่อง เดี๋ยวค่อยมาต่อคาบที่ 6 ละกัน เมื่อหมดคาบก็รีบลบกระดานให้ครูเขามาสอนต่อ ผ่านไป...จนหมดคาบ แต่เอ๊ะนี่เลยคาบสอนของเรามา 20 นาทีแล้วนะ ครูเขายังไม่เลิกสอนอีก จะทำยังไงดีล่ะ ติวเด็กไม่ทันแน่ ๆ และมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ 30 นาทีที่เหลือกว่าจะเก็บเด็ก คุมเด็กได้ และครูที่ขอคาบซ่อมเสริมไปก็เข้ามาสอนก่อนอีก 10 นาที ได้ติวเด็กจริง ๆ ไม่ถึง 20 นาทีซะด้วยซ้ำ

เอ่อ!...แต่ลืมไปเลยว่าวันนี้เป็นการเรียนการสอนวันสุดท้าย เพราะพรุ่งนี้เด็กก็จะสอบกันแล้ว ต่อไปนี้คงคิดถึงเด็ก ๆ แย่เลย...ได้เวลาจัดห้องสอบแล้วค่ะ

บางทีเวลาก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน จนไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรเลย ต่อไปนี้...ห้องเดิมห้องนี้ คงจะมีอะไรหลายอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป มีสิ่งหนึ่งหรือหลายสิ่งหายไป แต่ก็คงมีสิ่งใหม่ ๆ เข้ามาแทน สำหรับฉันเชื่อว่า ภาพในห้องนี้ยังจะคงเดิมสำหรับฉัน...ภาพเด็ก ๆ 33 ชีวิต ที่เรียกฉันด้วยสรรพนานแปลก ๆ ที่ฉันไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน นอกจากที่นี่เป็นที่แรก แต่ฉันก็เข้าใจในความหมายนั้น
“ทีเชอร์”...แม้ว่าจะเรียกสรรพนามแปลกไปจากที่อื่น แต่ความเป็นครูในตัวของมันนั้นไม่ต่างกันเลย…

“จะเก็บมันเอาไว้ในใจ เพราะฉันไม่อาจ ฝืนย้อนคืนวัน ให้หวนได้ใหม่ ทำได้เพียงคิดถึง นับจากนี้ไป เธอจะอยู่ในใจ เป็นเรื่องจริงในความทรงจำ” ท่อนหนึ่งของเพลง...เรื่องจริง
(ซิน Singular) ช่างเหมาะกับช่วงเวลานี้จริง ๆ และสามารถทำให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว...

“รักพวกเธอไปแล้วจริง ๆ นะ”

ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน แต่เท่าที่รู้ตอนนี้ทีเชอร์ยังไม่พร้อมที่จะจากพวกเธอไปเลย...อยู่ต่อได้ไหม?

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวรัตนา กาวีเมือง...(ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

บันทึกสุดท้ายประจำภาคเรียนที่ ๑/๒๕๕๙

สู้กันต่อไป ;)...

เขียนเมื่อ 

ปิดบันทึกการฝึกสอนภาคเรียนที่ ๑/๒๕๕๙ ;)...