บทบาทสมมุติ Dementia กับการใช้ wheelchair

Dementia กับการใช้ wheelchair




เมื่อวันที่8กันยายน2559 ในวิชากภกก 333 กิจวัตรประจำวันและการฟื้นฟูสรรถภาพ ดิฉันและเพื่อนๆได้ทำLAPเกี่ยวกับการใช้Wheelchair ซึ้งทำเป็นคู่โดยแต่ละคู่จะได้รับบทบาทเป็นผู้รับบริการที่นั่งWheelchairที่ต้องเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆที่ถูกกำหนดไว้ และดิฉันกับเพื่อนอีกหนึ่งคนได้รับให้ทำบทบาทสมมุติให้เป็นผู้รับบริการDementia(โรคสมองเสื่อม) โดยสถานที่ที่ต้องไปคือสถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว เพื่อไปติดต่อเกี่ยวกับเรื่องเรียนให้ลูก โดยสลับกับเพื่อนเป็นผู้รับบริการและนักกิจกรรมบำบัด ดิฉันได้ลองเป็นผู้รับบริการก่อน เริ่มจากการนั่งwheelchair และเริ่มเดินทางโดยใช้wheelchair จากบทบาทผู้ป่วยโรคสอมงเสื่อมก็กลายเป็นคุณแม่ที่ต้องไปติดต่อสถานที่เรียนที่ใกล้กับสถานที่พักให้กับลูกด้วยตัวเอง ความรู้สึกตอนนั้นคือ เหนื่อย สับสน ท้อไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะถึงเนื่องด้วยอาการของDementia

ระหว่างทางดิฉันและนักกิจกรรมบำบัด(ซึ่งเป็นเพื่อนของดิฉัน)ได้มีการพูดคุยกันมีการสอบถามระหว่างทางว่า “เหนื่อยไหม?” “ไหวไหม?” มีการตกลงเส้นทางที่จะไป มีการมองรถขณะกำลังที่จะข้ามถนน ระหว่างที่กำลังเดินทางไป เราสองคนได้เจออ.อ้อม อ.อ้อมถามว่า “ทำอะไรกัน?”ด้วยท่าทางและสีหน้าที่กำลังดูด้วยความสนใจ อ.อ้อมได้เดิมมาพร้อมพูดคุยกับเรา อ.อ้อมเห็นดิฉันเข็นwheelchairก็ถามว่า “เข็นยังงั้นไม่เหนื่อยหรอ?” เราสองคนก็ยิ้มและหัวเราะ เพราะเราสองคนเข็นwheelchairไม่เป็น อ.อ้อมได้สอนเทคนิคการเข็นทำให้เราไม่เหนื่อยมากจนเกินไป (ขอขอบคุณอ.อ้อมค่ะ) เราพบปัญหาที่เกิดขึ้นคือ ความจำความรู้เกี่ยวกับเส้นทาง(เพราะเป็นโรคสมองเสื่อม) ล้อและเบรคของwheelchairเบรคไม่อยู่





ทางที่ไปมีรถจักรยานจอดขวางทางเรียบทำให้wheelchairไปได้ลำบาก ทางข้ามถนนที่จะไปฝั่งสถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัวไม่มีสัญญาณไฟบอก และพอข้ามฝั่งไปไม่มีทางสำหรับwheelchairมีแต่ทางของรถยนต์ และทางที่เข้าสำหรับwheelchair ไม่มีชานพักสำหรับทางลาด6เมตรขึ้นไป พอไปถึงที่สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัวเราได้ติดต่อเจ้าหน้าที่ที่นั้น เจ้าหน้าที่ทำสีหน้าแบบงงแล้วถามว่า"มาทำอะไรกัน?" เราก็อธิบายแล้วบอกกับเจ้าหน้าที่ไป เขาได้แนะนำให้เราไปติดต่อยังส่วนต่างๆที่เกี่ยวข้องต่อไป

ในฐานะนักกิจกรรมบำบัดดิฉันคิดว่าเราควรแก้ไขโดยการ 1.จัดระเบียบที่จอดรถจักรยานเพื่อนให้wheelchair เดินทางได้สะดวก

2.ควรประสานงานกับแพทย์เพื่อขอใบรับรองแพทย์ไปยื่นกับทางสถาบันเพื่อความสะดวกและติดต่อที่เรียนให้กับลูก

3.แนะนำให้ทำทางลาดควรมีชานพักกว้าง1.5เมตร


ขอขอบคุณ อ.วินัย ฉัตรทอง ที่ทำให้ดิฉันได้ลองฝึกเป็นผู้รับบริการในสถานที่จริง และขอบคุณเพื่อนรวมทาง น.ส ปลายฟ้า ศรีสุงวค์ ค่ะ


น.ส กฤติยาภรณ์ ใจกระเสน 5723002

นักศึกษากิจกรรมบำบัดชั้นปีที่3

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความรู้ใหม่ที่ได้จากการเรียน...แบบไม่น่าเบื่อ



ความเห็น (1)

sr
IP: xxx.158.167.131
เขียนเมื่อ 

Congratulations! You have my "bravo" and salute for your learning!

Now we know there are problems in "accessibility" for people with disability. What is your next step -- to change the world?

Yes we are change agents, not whingers to get government to do everything when they feel like it. We have to campaign and start the change ourselves.