วันที่ 83 วันที่ฝนตก 07092559

วันฝนตก...เป็นครูเวร......แสนเปียกปอน
ไหลอาบแก้ม...อวลอร...พาสั่นไหว
หนาวร่างหนา...ไม่สั่น....เท่าหนาวใจ
คิดถึงคน.....ที่อยู่ไกล..... ณ เมืองแพร

สอนห้าคาบ......ติดกัน.....ไม่พร่ำบ่น
โดนนิเทศ....สังคม....ยังสู้ไหว
ไม่ได้ทาน....ข้าวกลางวัน....ไม่เป็นไร
เป็นครูเวร....นั่นไง....หน้าที่เรา

คาบห้าหก...ศิลปะ....ชั้นป.สี่
หนูทำให้...ครูคนนี้....แสนหวั่นไหว
นี่ฉันแย่....ขนาดนี้....ได้อย่างไร
ไม่เคยได้....ความเคารพ....จากนักเรียน

เหนื่อยทั้งกาย...และใจ...ในวันนี้
ในวันที่...น้ำตา....ของฉันไหล
จะเป็นครู...ที่ดี.....ได้อย่างไร
ถ้ายังทำ....ไม่ได้....ให้ดีพอ

คาบเจ็ด...เว้นว่าง...ให้คลายเศร้า
ฉันวิ่งเข้า....ห้องน้ำ...ให้สดใส
ปรับอารมณ์....เพื่อเตรียมสอน....คาบต่อไป
ปรับหัวใจ.....ให้แกร่ง....มีแรงทน

คาบแปด...เจอแสบ......ห้องป.สาม
พยายาม.....สอนเด็กให้.......ไม่สับสน
แต่เด็ก....ก็คือเด็ก......ไม่อดทน
วิ่งเล่น....ซุกซน.....ไปตามวัย

สอนเสร็จ...ครูเวร....ก็เข้าสิง
ทั้งเดินวิ่ง....ดูเด็ก....ไม่หลีกหนี
ตั้งใจจะ....ไม่ให้เกิด....เรื่องไม่ดี
ครูคนนี้...ทำเต็มที่.....แสนพยายาม

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวจันทร์จิรา วงค์กา (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)