ยี่สิบเอ็ดกะระกะดาห้าเก้า ( 21 กรกฎาคม 2559)

สวัสดีวันพฤหัสบดี วันนี้กับการเปิดโรงเรียนวันแรกหลังจากหยุดยาวไปตั้งหลายวัน มาอีกทีเปิดมาวันนี้ ความรู้สึกไม่ค่อยพร้อมเท่าไรเลย รู้สึกว่าเวลามันหมุนผ่านไปเร็วมากจนบางทีตั้งรับกับหลายสิ่งหลายอย่างที่เข้ามาแทบไม่ทัน...

แต่ไม่ว่าจะยังไง จะพร้อมไม่พร้อม เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในโรงเรียนแล้ว อันดับแรกเลยก็คือรอยยิ้ม นักเรียนสวัสดี ก็ต้องรับไหว้ แล้วฉีกยิ้มกว้างให้นักเรียนเหมือนกับว่า เราพร้อมมากเสมอที่ต้องได้มาเจอกับนักเรียน ...

ภารกิจในตอนเช้าก่อนเข้าแถวเคารพธงชาติก็เริ่มขึ้น นั่นก็คือการทำความสะอาดเขตบริการ กวาดขยะถนนหน้าโรงเรียน เช้านี้ในคิดตลอดเลยนะว่า ทำไมนักเรียนถึงดูมีความสุขจัง นักเรียนดูมีความสุข ที่ได้โรงเรียน มาเจอเพื่อน มาซื้อขนมกินที่โรงเรียน ชีวิตในวัยนี้ ในตอนนั้นของเรามันผ่านไปไวเหลือเกิน จนแทบจำอะไรไม่ค่อยได้...

ตอนเที่ยงก็เข้าห้องสมุดเช่นเคย ชอบมากเวลาเห็นภาพนักเรียนนั่งอ่านหนังสือ มันอดไม่ได้ที่จะถ่ายรูปเก็บไว้ค่ะ



เช้าวันพฤหัสบดีมีสอนคาบเดียวค่ะ เพราะว่าช่วงเช้าตารางมักว่าง ก็เลยต้องไปอัดแน่นในช่วงบ่ายแทน คือมีสอนเต็มหมดทั้งบ่ายของทุกวัน เช่นวันนี้ ทั้งบ่ายมีสอนและคาบสุดท้ายก็เป็นกิจกรรม ลูกเสือ-เนตรนารี ...



เสร็จสิ้นภารกิจในวันนี้ไปอย่างไม่ค่อนเต็มร้อยเท่าไรเลยค่ะ พรุ่งนี้วันศุกร์ สู้กันใหม่ค่ะ Fighting!!

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวชนากานต์ เมฆยะ...(ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)