การพุด เป็นทักาะการสื่อสารที่สำคัญในชีวิตประจำวันที่จำเป้นจะต้องใช้ในการติดต่อสื่อสาร


คนปกติทั่ว ๆ ไป หากไม่เป็นใบ้ ก็ต้อง " พูดได้" อย่างแน่นอน

ปัจจุบันนี้เด็ก ๆ ยุคดิจิตอล พูดได้ พูดเก่ง แบบพูดไม่หยุด

ไม่ว่าจะเป็นเวลาใด หากไม่หลับ ก็คงพูดได้ตลอดเวลา

โดยเฉพาะเวลาเรียน นั่งในห้องเรียน เวลาเข้าแถว

เวลากินอาหาร ฯลฯ สรุปแล้ว พูดตลอดเวลา

แต่ การ "พูดได้" กับ " พูดเป็น " คงไม่เหมือนกันแน่





"ครูครับ ผมอยู่ดี ๆ นายโต้ง ก็มาแย่งผม พอผมว่าเขา เขาก็มาต่อยผม

พอนั่น ก็เอาของผมไปฉีก " เด็กชายจ้อน เดินเช็ดน้ำตา มาแจ้งเหตุที่ถูกเพื่อนแกล้งกับครู

"แย่งอะไร แล้วอยู่ดี ๆ น่ะเธอทำอะไรอยู่ หรือเล่นอะไรกันอยู่" ครูซักถาม

ต้นสายปลายเหตุ

"ไม่ได้เล่นครับผมทำนั่นอยู่ เขาก็มาดึงเอาไป แล้วต่อยผม" จ้อนเล่าเหตุการณ์

ครูกุมขมับ ก่อนจะพูดว่า

"ตกลงครูจะรู้่เรื่องไหมเนี่ยะ"

นี่เป็นเพียงตัวอย่างเล็ก ๆ ของการ พูดไม่เป็นของนักเรียน



ทักษะการพูด เป็นทักษะสำคัญที่จำเป็นต้องใช้ในชีวิตประจำวัน

เป็นทักษะที่ใช้ในการติดต่อสื่อสารกันกับผู้อื่น เป็นสิ่งที่ต้องได้รับการ

ฝึกฝนมาตั้งแต่เล็ก ๆ หากเด็ก ๆ ได้รับการฝึกทักษะการพูดมาตั้งแต่ต้น

ก็จะสามารถ่ใช้การพูดได้อย่างถูกต้อง สื่อสารกับผู้อื่นได้ตรงตาม

จุดประสงค์ ผู้ฟังเข้าใจเรื่องราว และความต้องการของผู้พูด

ได้โดยตลอด หรือหากมีข้อข้องใจก็สามารถซักถามได้

อย่างตรงประเด็น....( ตรงนี้คุณมะเดื่อก็ไม่ได้อ้างอิงจาก

แหล่งข้อมูลใดนะ หากแต่ " อ้างอิงจากประสบการณ์"

ในการเป็นครูประถมศึกษามาสามทศวรรษเศษแล้ว)




ปัญหาการพูดเท่าที่คุณมะเดื่อพบในเด็กรุ่นเก่า ๆ นั้น

มักจะเป็นการเล่ารายละเอียดได้ไม่สมบูรณ์ เป็นส่วนมาก

แต่ในปัจจุบันจะเป็น...

๑. พูดแบบไม่ได้ใจความ ไม่มีที่มา ที่ไป

๒. พูดแบบจับใจความไม่ได้

๓.พูดแบบสื่อสารให้คนฟังเข้าใจไม่ได้

๔.พูดโดยใช้คำพูดไม่ถูกต้อง

๕. พูดโดยลำดับเหตุการณ์ไม่ได้


5


เพราะอะไร ? ทำไม ? เหตุใด ? การพูดของเด็กยุคนี้จึงเป็นปัญหา

ก็คงจะไม่พ้นที่มาเดิม ๆ นั่นก็คือ

๑. การเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย ที่แต่เดิมมาเราจะสื่อสารกันด้วย

คำพูดโดยตรง เล่าเรื่องราวหรือเหตุการณ์ต่าง ๆ ให้ผู้ฟัง

รับฟังกันตรง ๆ แต่ปัจจุบันมีเครื่องอำนวยความสะดวกมา " พูด"

แทนเรามากมาย ที่เรียกว่า " สังคมออนไลน์ " หรือที่เรียกว่า

" social network" ทำให้ผู้คนพูดกันด้วยตัวหนังสือ

ที่....จะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม จึงทำให้ " ข้อความหรือตัวหนังสือ"

นั้น ๆ เป็นข้อความ " เฉพาะกิจ" สำหรับรู้กันระหว่างบุคคลหรือ

ระหว่างกลุ่ม คนอื่นอาจจะไม่รู้เรื่องหรือไม่เข้าใจ กลายเป็น

" คำแสลง" และ " เขียนผิดเพี้ยน" ไป ที่เรียกว่า "ภาษาวิบัติ"

ในปัจจุบัน




๒. การพูดจาสื่อสารกันในครอบครัว ที่ลดน้อยถอยลง ความห่างเหิน

ของสมาชิกในครอบครัวที่เกิดช่องว่างของปฏิสัมพันธ์ ทำให้บุตรหลาน

ไม่ได้รับการปลูกฝังคำพูดที่ถูกต้องมาตั้งแต่เล็ก ๆ เด็ก ๆ

จึงไม่เกิดการเลืยนแบบภาษา ไม่เกิดการซึมซับภาษาที่ดี

ที่ถูกต้อง เหมือนกับเด็ก ๆ ในยุคก่อน ๆ จึงทำให้เด็ก ๆ ยุคปัจจุบัน

ขาดแบบแผนการใช้คำพูด และเมือ่รับเอาภาษาจากสื่อต่าง ๆ

ในยุคใหม จึงขาดการเชื่อมโยง ขาดการวิเคราะห์ในเรื่องของการ

ใช้คำที่ถูกต้อง


๓ ขาดการฝึกทักษะการพูดที่ถูกต้อง เมื่อเด็ก ๆ เข้าสู่วัยเรียน

ข้อนี้คุณมะเดื่อคงต้องพาดพิ่งถึงการจัดการเรียนการสอน

ครูอย่างเรา ๆ (แต่เฉพาะบางคนนะ บางคนที่อาจจะลืมเลือน

หรือไม่ได้เน้นเรื่องการพูด) หากเด็ก ๆ ได้รับการฝึกทักษะ

การพูดมาตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนอย่างต่อเนื่องแล้ว ปัญหาข

การพูดไม่เป็น ก็จะลดน้อยลงไป แต่ทั้งนี้ ในการฝึกพูด

จะต้อง " ต่อเนื่อง" กัน อย่าง " จริงจัง " ทุก ๆ ชั้น

มิใช่มีเฉพาะเวลา " จะส่งนักเรียนเข้าประกวด" เท่านั้น



ขอเน้นย้ำอีกครั้งว่า ทั้งหมดนี้ เป็นความคิดเห็นของคุณมะเดื่อ

ท่ี่เขียนจากประสบการณ์ในการเป็นครูสอนภาษาไทย

มาตั้งแต่บรรจุปีแรกนะจ๊ะ ซึ่งอาจจะขัดกับทฤษฎี หรือความเห็น

ของมิตรรักแฟนเพลงคนใด ก็คงต้องขออภัยด้วยนะจ๊ะ หรือหาก

ใครมีความคิดเห็นจะเสนอแนะอย่างไร ก็ขอให้มาแลกเปลี่ยน

เรียนรู้กันได้จ้ะ