หากใครมีประสบการณ์รับการเยี่ยมสำรวจโรงพยาบาล จาก พรพ. ไม่ว่าจะเป็น บันไดขั้นที่ 1 ขั้นที่ 2 หรือขั้นที่ 3 เพื่อ Accreditation….คงคุ้นเคย หรือชิน(ชา)กับ การใช้ภาษา comment ที่งดงาม สวยหรู..แต่อาจไม่มีคำตอบ...ให้เราคิดเอง…เดากันเอง...จนหัวสมองแทบระเบิด...ไอ้นั่นใช่ไหม...ไอ้นี่ใช่ไหม... แล้วก็ตามมาด้วยข้อสรุปกันเองว่า
“แล้วทำไมไม่บอกกันตรงๆ...อ้ำอึ้งอยู่ได้...”
นั่นคือ...คุณภาพของแท้...ที่เป็นเหมือนรจนาในรูปเงาะ... เป็นเงาะที่ยังไม่ได้ถอดรูป
การดำเนินงานด้านคุณภาพโรงพยาบาล ไม่ว่าจะในโรงพยาบาลไหน.... หน่วยงานใด...ก็ไม่มีใครรู้เรื่องของรายละเอียดคุณภาพที่ว่า...ได้ดีกว่า...ด้วยตัวของเราเอง
...มันเป็นเพียงคุณภาพของวิชาชีพหลายๆวิชาชีพมารวมกัน..
...มันคือสิ่งที่ต้องคุยกัน...ถ้าเกี่ยวข้องกัน...เพราะมันเป็นบ้านของเราเอง...จะให้ใครเขามาตกแต่งให้เพราะมันก็เงินในกระเป๋าเราเท่านั้นที่จะหยิบควักมาทำการปรับปรุง....
...มันเป็นเพียงฝันร่วมกันที่จะทำไปด้วยกัน...พร้อมๆกัน...ใครเขาก็ไม่ได้มาฝันกับเรา
...หรือถ้าเราไม่มีฝัน...อยู่ไปวันๆ....เพื่อนบ้านไปไกลเกินฝัน......นานวันเผลอไผล...ไปทำอะไรๆที่ต่ำกว่ามาตรฐานวิชาชีพเข้า..... เงินในกระเป๋าเราที่มีน้อยนิดอาจหมดไป...
......สู้เอามาปรับปรุงหรือพัฒนาจะดีกว่า....
ที่เล่าให้ฟังนี้ ดิฉันมิได้เกี่ยวข้องแต่อย่างใดโดยตรงกับ พรพ.....เพียงแต่ประสบการณ์มันสอน .
...แต่กว่าจะรู้ว่าคุณภาพของเราอยู่ที่ไหน...เป็นอมตะอย่างไร.....ก็ปาเข้าไป..5-6 ปี
ขอบพระคุณ พรพ. และ surveyor ของพรพ.ค่ะ ที่ทิ้งโจทย์อันมีค่า...ที่กว่าจะรู้คำตอบก็ต่อเมื่อ ทำจริง...และแตกฉานในคุณภาพจริงๆ
หากวันนั้นมีคำตอบ...คงไม่มีการค้นหาคุณภาพอยู่เรื่อยๆ...ตลอดเวลา...จนถึงทุกวันนี้
.......ขอบพระคุณ ชาว พรพ. ที่เคารพรักยิ่ง..........
ด้วยความเคารพอย่างจริงใจค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณจ๊อด
คุณไมโตคะ
ขอบคุณค่ะ คุณไมโต