ก้าวที่ยี่สิบเอ็ด...สวมบทสายโหด ( 14 มิถุนายน 2559 )

Winaiyamon
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

<p “=”“>สวัสดีวันอังคาร… </p>

สวัสดีวันอังคาร วันนี้รับหน้าที่หนักหน่อยต้องบินเดี่ยววันนี้ เพราะครูพี่เลี้ยงไม่อยู่ท่านติดภารกิจ หน้าที่ดูแลลิงน้อย ป.1/2 ต้องอยู่ในความรับผิดชอบของเรา ต้องจัดการเจ้าลิงน้อยเหล่านี้ให้ได้ อาจารย์เคยบอกว่าเด็กเท่ากับลิง แต่ขอเพิ่มอีกอย่างคือ เด็กเท่ากับลิงบวกยักษ์ เด็กสมัยนี้ซนมาก เมื่อนึกย้อนเปรียบเทียบไปสมัยเราเป็นเด็กเราจะกลัวครูมากไม่ค่อยกล้าจะพูดจะต่อรองอะไรกับครูหรอก ครูพูดครูบอกอะไรค่อนข้างจะเชื่อฟัง และจะกลัวเป็นที่สุดเวลาครูดุ แต่เด็กสมัยนี้ทำไมมันเปลี่ยนไปจากสมัยเรามาก เด็กมีความกล้ามากขึ้น ไม่ค่อยจะเคารพเชื่อฟังครูสักเท่าไหร่ หรือเป็นเพราะยุคสมัย สังคมมีการเปลี่ยนแปลง สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป จึงทำให้เด็กมีพฤติกรรมที่แตกต่างไปจากเด็กสมัยก่อนก่อน บอกได้เลยว่าการอบรมสั่งสอนเด็กสมัยนี้ให้เป็นคนที่สมบรูณ์แบบอย่างที่ต้องการนั้นมันยากยิ่งนัก

สัมผัสกับเด็ก ป.1 มาสี่สัปดาห์พยายามใช้เทคนิควิธีการต่าง ๆ เข้ามาใช้ในการควบคุมเด็ก โดยส่วนใหญ่เริ่มจากวิธีการที่พยามยามสร้างความสนใจให้กับเด็ก พยามยามหาสิ่งที่เด็กชอบไปกระตุ้นเด็ก คือใช้ไม้อ่อนสวมบทนางเอกเพราะเคยคิดว่าเด็กน่าจะชอบครูที่ใจดี ไม่ดุอย่างที่เราเคยเขียนตอนเราเรียนเวลาเขาให้เขียนครูในอุดมคติว่าเราต้องการครูแบบไหน เราก็จะเขียนเป็นอันดับแรกเลยว่าต้องการครูใจดี ไม่ดุ แต่ความคิดนี้วิธีการนี้นำมาใช้กับเด็กที่นี้ไม่ได้ การพูดจาดี ๆ เบา ๆ เด็กที่นี้จะไม่ค่อยฟัง ต้องสวมบทนางร้าย บทนางเอกต้องโยนทิ้งไป ไม่อย่างนั้นเราจะควบคุมเด็กไม่ได้เลย มันเป็นสิ่งที่เราเจอมากับตัวเองว่าครูในอุดมคติของเราใช้กับเด็กที่นี้ไม่ได้จริง ๆคงต้องเก็บไว้เป็นเพียงครูในอุดมคติของตนเองเท่านั้น ในความเป็นจริงต้องสวมบทนางร้าย สายโหดต้องมาถ้าไม่อย่างนั้นเด็กเหล่านี้จะไม่เกรงกลัวเราเลย แต่การสวมบทนางร้ายในที่นี้ต้องเป็นนางร้ายที่มีเหตุผล ที่ร้ายก็เพราะรัก ที่ร้ายก็เพราะหวังดี คงไม่มีครูท่านใดที่ไม่อยากเห็นศิษย์ตนเองเป็นคนดี...




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวสุวิมล แดงพยนต์ (ภาคเรียนที่1/2559)



ความเห็น (0)