พ่อครับ...
เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้วพ่อพาผมไปฉีดวัคซีนประจำปี พ่อเลยให้อาบน้ำตัดขนก่อน ไปถึงโรงพยาบาลแต่เช้าได้คิวแรกเลย พ่อบอกว่าเพื่อจะได้เสร็จเร็ว เพราะมีธุระหลายอย่างที่จะต้องทำในวันนี้ หลังแจ้งให้เจ้าหน้าที่เรียบร้อยแล้ว พ่อก็ลูบหัวผม บอกเดี๋ยวมารับ ไม่ต้องกลัวนะ พ่อเห็นผมสั่นคงนึกว่าผมกลัว ผมไม่กลัวหรอกพ่อ เพียงแต่ผมไม่อยากให้พ่อทิ้งผมไป
เมื่อพ่อกลับถึงบ้าน แม่ได้เตือนพ่อว่า อย่าลืม...เรื่องเก็บที่นอน เพื่อเตรียมที่ให้ช่างล้างแอร์ ซึ่งต้องยกที่นอน แผ่นไม้อัดเก่าๆผุๆออก เพื่อให้ช่างวางบันไดล้างแอร์ได้ถนัด จึงได้ขึ้นไปก่อนจะลืม...
พ่อครับ...
อากาศมันร้อนมาก ผมเข้าใจดี ขนาดเปิดพัดลมพ่อยังเหงื่อโทรมกาย แล้วทุกๆวันทำงาน พ่อทิ้งผมอยู่บ้านตัวเดียวพัดลมก็ไม่ได้เปิดเพราะพ่อคงไม่เปิดทิ้งไว้แน่ๆ แล้วมันจะร้อนขนาดไหน ผมอธิบายไม่ถูกเลยจริงๆ
แม่บอกว่า หลังพ่อเสร็จภารกิจเรียบร้อยพ่อก็ลงมานั่ง สักพักพ่อก็ก้มตัวลงมองไปใต้โซฟา ถามแม่ว่า"ทอฟฟี่ไปไหน" พร้อมมองไปรอบๆ ทั้งหลังบ้านหน้าบ้าน ขณะที่แม่ไม่ตอบคำถาม จ้องมองตาพ่อนิ่ง คล้ายจะมีคำถามด้วยสายตา พ่อก็จ้องตอบเพื่อค้นหาว่าจะมีคำตอบอะไรจากแม่ นอกจากจะถามกลับมาว่า "สงสัยพ่อมึงจะเป็นอัลไซเมอร์จริงๆแล้วล่ะ"
คำถามของแม่นั้นเองที่เรียกความจำของพ่อกลับมา พ่อลืมไปว่าเพิ่งกลับจากพาทอฟฟี่ไปโรงพยาบาล อาบน้ำตัดขน และฉีดวัคซีน รอทางโรงพยาบาลโทรเรียกไปรับหลังเสร็จ
พ่อครับ...
พ่อไม่น่าเป็นอัลไซเมอร์อย่างที่แม่บอกหรอกนะ เพียงแต่ว่าพักนี้พ่อขี้หลงขี้ลืมเท่านั้นเอง
แต่ถึงอย่างไร ผมก็รู้สึกดีใจ ในความหลงลืมของพ่อนั้น
พ่อไม่เคยลืมผมเลย
และผมก็จะไม่ลืมพ่อเช่นดียวกัน เพราะ
เราอยู่กันที่นี่บ้านหลังเดียวกัน...
