ปฐมสัจจ์ ๓+๑
เราโมมาจาก อริยสัจจ์๔ ของสิทธัตถะ คือ....สุข..ความรู้เท่าทันสุข..ความสมดุลแห่งสุข..วิธีการบำเพ็ญเพื่อให้ได้ความสมดุล
>>เราเชื่อว่า..คนเกิดมาเพื่อแสวงหาความสุข ด้วยสัญญากำเนิด และตัณหากำเนิด ที่เกาะติดจิตมาแต่ปางก่อน และพัฒนาเพิ่มขึ้นมาในปางนี้
>>เราเชื่อว่า..ความต้องการความสุขนี้เป็นต้นเหตุให้เกิดทุกข์ทั้งต่อผู้อื่นและตนเอง ก่อปัญหาไม่รู้จบอย่างเป็นวงจรเชื่อมโยง ดังนี้คนต้องรู้เท่าทันสุข ด้วยการบำเพ็ญภาวนา
>>เราเชื่อว่า..ความสมดุลแห่งสุขระหว่างตนและผู้อื่นทั้งด้านกายภาพ อารมณ์ และจิตใจ คือจุดหมายแห่งการเกิดมาของมนุษย์.. ผู้อื่นในที่นี้หมายรวมจากจุลินทรีย์ถึงต้นโพธิและช้างเสือหมี ดังนั้นคนพึงบำเพ็ญภาวนาเพื่อพัฒนาสภาวะจิตให้อยู่ในความสมดุลนี้ เราเรียกสภาวะนี้เลียนแบบสิทธัตถะว่า “อนัตตา”
.
ในฮินดูเรียกว่า ศิวะ กฤษณะ วิษณุ ...ในคริสต์ เรียกว่า พระบิดา พระบุตร พระผีศักดิ์สิทธิ์(holy ghost)
.
สุข—คือพระผู้สร้าง ศิวะ
รู้เท่าทันสุข—คือ กฤษณะ ..ทำลาย
สมดุลแห่งสุข—คือ วิษณุ..ดำรงไว้
.
วิธีการบำเพ็ญเพื่อให้ได้ความสมดุลของสภาวะจิตนั้น ย่อมต่างกันไปตามจริตแห่งสัญญากำเนิด และ ตัณหากำเนิด เช่น การใช้ศรัทธา ความเชื่อเป็นแกน การทำอามิสบูชาเป็นแกน การทำปัญญาบูชา การทำปฏิบัติบูชาในรูปแบบต่างๆ เส้นทางเดินมีได้หลากหลายเพื่อไปยังจุดหมายเดียวกัน
.
แล้วเจอกันที่นั่น หากคิดว่าหลงทางตะโกนเรียกหากันได้ จะไปช่วยเท่าที่ศักยภาพอำนวย ๕๕๕
-------คนถางธรรม..พค.๕๙
