ทางผ่านของชีวิต

"พี่ครับ ฝากซื้อน้ำหน่อยครับ" เสียงคนที่อยู่ตรงหน้า ที่ฉันทำท่าไม่สนใจเอ่ยขึ้นพอให้ได้ยิน อดไม่ได้จึงเหลือบตาขึ้นมอง เห็นเขากำลังคลี่ธนบัตรฉบับละยี่สิบยืนมาให้

"พอดีรีบมากคะ" บอกออกไปโดยเร็วและรีบสาวเท้าจากมา แต่ก็ทันได้เห็นสีหน้าที่ผิดหวังนั้น ในใจมันก็คิดว่า..ก็เห็นนั่งอยู่ตรงนี้ประจำนี่นา

'ใจดำ' เสียงหนึ่งก้องอยู่ในใจ ทำเอาเท้าที่กำลังก้าวฉับๆ ชะงักลงทันทีเช่นกัน เอี้ยวตัวกลับไปมองคนที่เพิ่งเดินจากมา

"เดี๋ยวเสร็จธุระแล้วจะซื้อมาให้คะ" ใบหน้านั้นดูมีความหวังขึ้น

พูดออกไปแล้วใจมันก็คิดต่อ สมมุติเราไม่เอาน้ำมาให้เขาแล้วจะเป็นอย่างไร

- เขาก็คงลุกออกไปไม่คิดรอ

- เขาคงจะหิวน้ำและไหว้วานคนอื่นต่อ

- เขาคงนั่งรออยู่อย่างนั้นแหละเพราะไปไหนลำบาก

- เขาคงด่าตามหลังเมื่อไม่เห็นเราเอาน้ำมาให้

- เขาคง.....

'ช่างเถอะน่า' จิตดวงเดิมพูดขึ้น 'เสร็จธุระแล้วก็เอามาให้เขาเถอะ เขาลำบากกว่าเรา เดินก็ไม่ได้'

จริงสิ อย่างน้อยเราก็โชคดีกว่าเขาที่ยังมีอวัยวะครบถ้วน ยังทำงานได้เงินเดือนไว้ใช้จ่ายเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตตนเอง แต่ดูเขาสิ ขาก็พิการต้องมานั่งอยู่บนสะพานลอยรอรับเศษเงินจากคนอื่นๆ บางคนก็ให้ บางคนก็เฉย(เหมือนเราไง)

สลัดความคิดทุกอย่างทิ้งไปแล้วมุ่งตรงไปยังร้านคอมพ์เจ้าประจำ เจรจาหาข้อสรุปในการซ่อมเรียบร้อยแล้วตกลงเวลาในการมารับคอมพ์อีกประมาณสองชั่วโมง จากนั้นตรงดิ่งเข้าฟู้ดแลนด์จัดแจงซื้อน้ำเปล่ามาสามขวด ยูโร่เค้กหนึ่งกล่อง ขนมขบเคี้ยวอีกสองห่อเล็กๆ ชำระเงินเสร็จสรรพ หยิบน้ำออกมาจากถุงหิ้วมาไว้ดื่มหนึ่งขวดพร้อมขนมขบเคี้ยวห่อเล็กๆสองห่อใส่กระเป๋าสะพาย หิ้วถุงที่มีน้ำอีกสองขวดและขนมอีกหนึ่งกล่องเดินออกมาจากในห้างตรงไปที่สะพานลอยที่เชื่อมต่อกับห้าง

ร่างนั้นยังนั่งอยู่ที่เดิมตาจับจ้องมองถุงที่อยู่ในมือเราสีหน้าบ่งบอกว่าพอใจ ขณะเดินใกล้ถึงเขารีบกุลีกุจอคลี่ธนบัตรยีสิบบาทที่ยับยู่ยี่ออกมา เรายื่นถุงให้เขายื่นเงินมาให้เช่นกัน

"ไม่เป็นไรคะซื้อมาให้"

"ขอบคุณมาก ขอบคุณมาก" สีหน้านั้นยิ้มแย้มอย่างยินดี เราพยักหน้าตอบแล้วหันหลังกลับเข้าไปในห้างอีกครั้ง เพื่อไปทำธุระที่ธนาคารต่อ และรอเวลาเพื่อไปรับคอมพ์ จนกระทั่งเสร็จสรรพและได้เวลากลับ เดินออกมาแล้วก็ไม่มีร่างใครนั่งอยู่ที่สะพานลอยแล้วล่ะ แต่ที่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าคือกล่องขนมเปล่าๆ และขวดน้ำเปล่าอีกหนึ่งใบที่ซุกเอาไว้บริเวณนั้น

จิตดวงเดิมมันก็โพล่งขึ้นมาอีกจนได้

'เฮ้อ! เวรกรรมจริงๆ จะเอาไปทิ้งหน่อยก็ไม่ได้'




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เมื่อจิตเคลื่อนไหว



ความเห็น (2)

ค่ะ ทางผ่านของชีวิต ถือว่าทำบุญ

คะ เรียกว่าทานบารมีน่าจะได้มั้งคะ