รถขายส้ม คือรถเข็นขายผลไม้ คนภาคใต้ก็เรียกว่ารถขายส้ม

ส้ม....ตามพจนานุกรมภาษาถิ่นไทยใต้ พุทธศักราช 2550 บอกไว้ว่า ส้ม...น. ชื่อไม้พุ่มหรือต้นไม้ขนาดเล็กหลายชนิด ใบดอกและผิวผล มีต่อมน้ำมัน กลิ่นฉุน ผลรสเปรี้ยว หรือหวาน กินได้

เช่น ส้มแก็ดล่า

ส้มขาม

ส้มขี้ม้า =ส้มเขียวหวานชนิดหนึ่งมีขนาดผลเท่ามะนาว

ส้มแขก =ผลไม้ชนิดหนึ่งผลกลมคล้ายชะมวง หั่นเป็นชิ้นบางๆตากแห้งเป็นสีดำ ใช้ปรุงอาหาร

ส้มพะงุน

ส้มควาย

ส้มเคยขาว =ส้มชนิดหนึ่งลักษณะอย่างส้มจุก รสเปรี้ยวจัดอย่างมะนาว

ส้มจุก =ส้มชนิดหนึ่งขนาดเท่าส้มเกลี้ยงเกลี้ยงตรงขั้วเป็นปุ่มนูนขึ้นมา

ส้มซ้า =ส้มชนิดหนึ่งคล้ายส้มโอ เปรี้ยวมาก ใช้สระผม ใช้เป็นยาสมุนไพร

ส้มตรีด=มะม่วงป่าชนิดหนึ่ง ผลมียางมาก รสเปรี้ยว

ส้มนาว

ส้มนาวควาย ส้มชนิดหนึ่ง คล้ายมะนาวแต่ผลโตเปลือกหนา

ส้มนาวหวาน

ส้มโอ

ส้มปริง

ส้มแป้น

ส้มพูด

ส้มเกลี้ยง

ส้มพี

ส้มเฟือง

ส้มไฟ

ส้มมวง

ส้มมั้ว

ส้มมั้วผี

ส้มเสี้ยว

ส้มจังกระ

ส้มกบ

ส้มเกียบ

ส้มกำ....ฯ

"และรถขายส้ม คือรถเข็นขายผลไม้ คนภาคใต้ก็เรียกว่ารถขายส้ม"

ส้มกำ หรือระกำ ก็เรียกเป็นส้มเหมือนกัน

ของฝากจากเมืองสามอ่าว

เมื่อสองบล็อกเกอร์แห่งโกทูโนว์ครูมะเดื่อ กับครูหยิน ได้กรุณาแวะมาเยี่ยม มีของมาเยี่ยม

เป็นมะม่วงและขนุนส่งออกนอกขากเมืองสามอ่าว

และระกำจากเมืองตรัง

วันวัยในอดีต ผู้เขียน มักได้กินผลไม้ตามฤดูกาล และส้มสูกลูกไม้นานาชนิดตามท้องถิ่น

ลูกหว้า

ลูกโท่

ลูกข่อย

ลูกหนมนก

ลูกประ

ลูกไข่แพะ

ลูกนมแมว

นมควาย

ลูกกล้วยมูสัง

ลูกเหมร

ลูกพอง...ฯ

ผลไม้ตามฤดูกาลเหล่านี้คุ้นลิ้นอย่างดี นานหลายปีที่ไม่ได้ลิ้มชิมรส

เมื่อครูหยินได้เอาระกำมาฝาก ก็รำลึกอดีตด้วยการทำน้ำพริกระกำกินดู ....

"ยามเอ่ย...ยามค่ำ น้ำชุบส้มกำก้าพอแข้นได้"...เคยได้ยินคนข้างบ้านร้องกลอนบทนี้ ยังจำได้

ค่ำนี้จึงนำน้ำพริกระกำสูตรลุง วอญ่า มาฝากผ่านบันทึก ร่วมระลึกถึงรากเหง้าแห่งอดีตด้วยกัน....

ระกำปลอกเอาเม็ดออก

ปลาฉ้งฉ้าง น้องสาวจากพังงานำมาฝาก

ถิ่ม(ตำพอแหลก)



น้ำชุบโจร ส้มกำสูตรลุงวอ อร่อย พอเพียง หอมรสส้มระกำ หวานเนื้อปลาฉิ้งฉ้าง เผ็ดพรกจาก หน้าบ้าน