ใจหายเมื่อต้องจากกันจริงๆ

วันที่มีคนมาขับรถคันนี้จากไปรู้สึกใจหายเหมือนกัน คนข้างกายพยายามจะคุยธุระด้วย แต่บอกว่า เขากำลังขับรถเราไปแล้ว ยกมือขึ้นกล่าวคำอำลาว่า...ลาก่อน

เมื่อวันไหนสตาร์ทไม่ติด รู้สึกหงุดหงิดบ้างบางอารมณ์ ชิ้นส่วนช่างล่างผุกร่อนก็หามาเปลี่ยน แบตเตอรี่ต้องคอยดูให้มีไฟสำหรับสตร์ทขับเคลื่อนไปได้ เติมน้ำ เติมน้ำมัน ใส่ใจในทุกๆวัน

...ตลอดเวลา 12 ปีที่เราอยู่ด้วยกัน...

ขอบคุณที่เป็นเพื่อนในยามเหนื่อยล้า ขอบคุณที่เป็นเพื่อนในยามเหงา ขอบคุณที่ข้างเคียงหาเลี้ยงดูจนอยู่มาได้จวบ ณ ปัจจุบันนี้

ได้เวลาเปลี่ยนผ่าน ไม่หลงลืมบุญคุณ

เพื่ออนาคตของแต่ละตน ไม่ว่าจัเป็นวัตถุสิ่งของ และสิ่งมีชีวิต ล้วนต้องจากกัน

เพราะหาใช่บุคคล ตัวตน เรา เขา

ทุกสิ่งอย่างไม่เที่ยงแท้ยั่งยืน....คือแน่แท้แน่นอน

.......................

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งตัวตน



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

แล้วได้เพื่อนแท้คันใหม่ล่ะบ้อคะท่าน

เขียนเมื่อ 

tuknarak

ได้แล้วครับ กำลังทำความคุ้นเคยครับ เป็นคู่ชีพคันใหม่จากเพื่อนเก่า

เขียนเมื่อ 

ขับไปนอนเล่น..แถวๆนี้..บ้างก็ดี..นะเจ้าคะ..แม่โจ้บ้านดิน....เชียงใหม่เจ้าค่ะ...

เขียนเมื่อ 

เพื่อการเปลี่ยนแปลงนะคะ