หลวงปู่ ตอนที่ ๑ พุทธมามกะ

เอเต มะยัง ภันเต, สุจิระปะรินิพพุตัมปิ, ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คัจฉามะ,

ธัมมัญจะ สังฆัญจะ, พุทธะมามะกาติ โน, สังโฆ ธาเรตุ.

ในราวปี ๒๕๐๔ ผมเรียนอยู่ชั้น ม.๒ (ปัจจุบัน ป.๖) จะเป็นเดือนใดไม่แน่ชัด แต่น่าจะเป็นกลางปี ที่จำได้แม่นยำคือ เป็นวันหยุดและบ่ายคล้อย ผมกำลังเล่นเป่ากบอยู่ใต้ถุนบ้านของเพื่อนบ้านอย่างเอาเป็นเอาตาย ก็มีเสียงตะโกนจากถนนดินหน้าบ้าน

“ไหว กลับบ้านเร็ว หลวงปู่มา” พี่ชายผมนั่นเอง แต่ผมเฉยและงงๆ ว่า หลวงปู่เป็นใคร ก้มหน้าเป่ากบต่อ จนพี่ชายมาถึงและดึงผมขึ้นจากการคุกเข่าก้มหน้าเป่ายางวง

“เดี๋ยวก่อนซิ” ผมต่อรอง

“ไม่ได้ ไปเดี๋ยวนี้” พี่ชายพูดขึงขัง หน้าตาท่าทางเครียด ผมจึงต้องยอมเดินตามกลับบ้าน

พอขึ้นพ้นบันไดก็เห็นพระภิกษุรูปหนึ่งนั่งจ้องมาทางผม มีแม่ พี่ๆ น้องๆ นั่งพับเพียบค้อมตัวต่อหน้าท่าน พี่ชายผมที่มาก่อนก็นั่งเรียบร้อยแล้วพร้อมกับกวักมือให้ผมไปนั่งข้างๆ

“ไปล้างมือ ล้างหน้า ล้างตาก่อน” เสียงดุๆ จากภิกษุชราดังกังวานท่ามกลางความเงียบ สายตาจ้องผมเขม็ง ผมรีบวิ่งไปชานบ้านทำตามคำสั่งแล้วมานั่งข้างๆ พี่ชาย

“นั่งคุกเข่า” เสียงดุๆ กังวาน “กราบพระ สวดมนต์เป็นไหม” หลวงปู่พูดต่อ

“เป็นค่ะ” เสียงแม่ตอบเบาๆ แล้วพาลูกๆ กราบ ๓ ครั้ง

ก่อนหน้านี้ ในเวลาเย็นหากพ่ออยู่บ้านจะพาแม่และลูกๆ กราบพระสวดมนต์ทุกเย็น วันนั้นพ่อไม่อยู่ แต่พวกเราก็สวดมนต์สั้นได้อย่างถูกต้องและพร้อมเพรียงกัน

“เออ....ดี” เสียงดุคลายลง หากใบหน้ายังไม่มีรอยยิ้ม

วันนั้น เป็นวันแรกที่ผมได้พบหลวงปู่ ท่านมาเพื่อให้แม่และลูกแม่ทุกคน แสดงตนเป็นพุทธมามกะ นั่นคือ การประกาศตนว่า เป็นผู้รับนับถือพระพุทธเจ้า ยอมรับพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชีวิตของตนนั้นเอง ดังภาษาบาลีที่ยกขึ้นมาข้างต้น แปลว่า

“ข้าแต่พระสงฆ์ผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งหลายขอถึงพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น แม้เสด็จปรินิพพานแล้ว ทั้งพระธรรมและพระสงฆ์ เป็นสรณะที่ระลึกนับถือ ขอพระสงฆ์จงจำข้าพเจ้าทั้งหลายไว้ว่าเป็นพุทธมามกะ ผู้รับเอาพระพุทธเจ้าเป็นของตน คือผู้นับถือพระพุทธเจ้า”



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าก่อนนอน



ความเห็น (0)

หมายเลขบันทึก

603245

เขียน

10 Mar 2016 @ 15:22
()

แก้ไข

03 May 2017 @ 13:52
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
ดอกไม้: 2, อ่าน: คลิก