เมื่อตัวหนังสือ...ออกเดินทาง
ถนนทุกสายมีเรื่องเล่า
วันเก่า คืนเก่า ทางที่ผ่าน
กอบเก็บ ถ้อยคำ เป็นตำนาน
บันทึก จดจาร ในวารวัน
รอยเท้าเล่าเรื่องด้วยสองเท้า
ผ่านค่ำ ผ่านเข้า ผ่านทางฝัน
ความคิดถึงยังกรุ่นกลิ่นในคืนวัน
เพราะฉะนั้น...สองเท้าของฉันจึงออกเดิน
พึงเนตร อติแพทย์
......................................................................................................................
เพราะทุกที่ ... มีเรื่องเล่า
บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...
......................................................................................................................
ขอบคุณหนังสือดี ๆ ...
ศรัทธา. เพราะคิดถึง...จึงออกเดิน. กรุงเทพฯ : เลมอนที, ๒๕๔๗.

-สวัสดีครับครู..
-ช่วงนี้อากาศร้อนไหมครับ?
-เชื่อเลย...วันวานหนาวเหน็บ..
-วันนี้ร้อนสุด ๆ
-อากาศที่ผันแปร...เสมือนใจคน..เดี๋ยวเย็น..เดี๋ยวร้อน นะครับ555
-ขอบคุณครับ
ขอเพียงได้เดินทาง คิดถึงอะไรก็ได้เน้าะ ^_,^
กลางวันร้อนแล้วครับ แต่กลางคืนยังเย็นอยู่
ขอบคุณมากครับ คุณเพชรฯ เพชรน้ำหนึ่ง ;)...
ขอบคุณ กุหลาบงาม ของท่าน พ.แจ่มจำรัส ครับ ;)...
คิดถึง "ใครสักคน" ไงครับ คุณหมอธิ 555
ใช่ครับ
ไม่มีที่ใด
ปราศจากเรื่องเล่าและตำนาน
หรือกระทั่ง
ความทรงจำ
...
ที่นั่น
ก็เป็นความทรงจำที่มีชีวิตสำหรับผม เสมอมา
โดยเฉพาะความทรงจำของการนั่งมอไซค์แสนไกล แถมถูกทิ้งขว้างไว้แสนนาน 55555
แหม เรื่องนี้โจษจันกันตลอดชีวิตเลยนะครับ คุณ แผ่นดิน 555
ป.ล. ครั้งเดียวเองนะครับ 555
ผมโชคดีไม่ถูกทิ้งไว้และนั่งมอเตอร์ไซด์แสนไกล
แต่นั่งเครื่องผิดเดือนแทน
555
ความทรงจำอันน่ารัก 555
เครื่องผิดเดือนนั้น ไม่ใช่ ฝีมือผม อิ อิ
ขอบคุณครับ อาจารย๋ ขจิต ฝอยทอง 555