เก้าอี้ที่เธอนั่ง
จะขรึมขลัง และทรงบารมีหรือไม่
ไม่ได้อยู่ที่ราคาค่างวดของเก้าอี้
มันอยู่ที่ตัวเธอ
กระจกบานที่เธอกำลังส่อง
ไม่ได้มีประโยชน์อันใดเลย
หากเธอไม่ยอมเปิดใจเพิ่งพินิจดูภาพที่ปรากฏในกระจก
ที่เธอกำลังส่อง
วาทกรรมสวยใส...โลกสวย
ที่เธอเพียรพร่ำพูดสาธยายทุกเช้าค่ำ
ก็ไร้ซึ่งความเชื่อ และศรัทธา
เพราะมันเป็นแค่ทฤษฎีที่เธอท่องจำ
แต่มิเคยนำไปสู่การใช้จริง
ธรรมะแห่งศาสดา...
ที่เธอกล่าวอ้างว่าเป็นครรลองชีวิตแห่งเธอ
ก็ไร้ซึ่งมรรคผลใด
เพราะมันไม่ใช่ปัญญาปฏิบัติ
ที่เธอลงมือปฏิบัติอย่างจริงจัง
และจริงใจ
ใช่...ฉันสงสารเธอเหลือเกิน
สงสารเธอ พอๆ กับที่ฉันเคยสงสารตัวเองเมื่อนานมาแล้ว
แต่ฉันก็มิได้จมปลัก ดิ่งลึกเฉกเช่นกับที่เธอกำลังเป็นอยู่....
ใช่....ฉันสงสารเธอเหลือเกิน !
สติมา ปัญญาเกิด
สติเตลิด ก็ต้องเกิด...ปัญหา
ทุกสิ่งอย่างหากมองด้วยใจ
จะงามงดสดใส ยิ่งกว่ามองด้วย...ตา
ความสว่างจะกระจ่างจ้า...หากว่า...
มองดูด้วย...ใจ
มุมคิดของ อาจารย์ ไร้ตำหนิ
..
การบริหารสมอง ทำให้มองโลกกว้าง
..
สมองเท่ากัน..แต่มองต่่างกัน คิดต่างกัน และทำต่างกัน.
ความเป็นปัญเจก..ทำให้เราต่างกัน...แต่หากปัญเจกมีแนวร่วม ..ทำให้เรามองเห็นความหมายของคำนะครับ..
..
ชอบความคิดของอาจารย์ครับ
ครับ พี่ มะเดื่อ
... ทุกอย่าง งดงามก็ด้วย "จิตใจ" อัน "ดีงาม"
ใจนำพา ศรัทธานำทาง ครับ
สวัสดีครับ
แสงแห่งความดี...
เห็นด้วยนะครับ ...(หากปัญเจกมีแนวร่วม ..ทำให้เรามองเห็นความหมายของคำ)
หากระหว่างคน ค้นหาพื้นที่อันสมดุลของแนวคิดร่วมกันได้ ซึ่งหมายถึงแชร์กันได้ ย่อมหมายถึงพลังสร้างสรรค์ที่จะเกิดขึ้นทั้งเชิงปัจเจกและสังคม --
นั่นคือความท้าทายของการจัดการความรู้ ความคิด ความรักที่นับวันก็ยิ่งท้าทาย ครับ