๗๒๖. ๑ มื้อ...เพียงแค่อิ่ม

๑ มื้อ...เพียงแค่อิ่ม

นับจากวัยย่างเข้าเลข ๕๔...ฉันเป็นคนที่ชอบนำอาหารที่ทำเอง

มาทานในมื้อกลางวันด้วยเกือบทุกวัน...ยกเว้น วันไหนที่ตื่นสาย

ทำไม่ทัน...แต่ก็น้อยมาก...เพราะฉันจะเป็นคนที่ชอบ Plan ตัวเอง

อย่างเสมอ...ว่าควรทำเรื่องอะไร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องครอบครัว...

เรื่องการทำงาน...ฉันจะ Plan ตัวเองตลอดเวลา...จึงทำให้ฉันไม่มี

ปัญหาในการดำรงชีวิต...อาจเรียกว่า เป็นคนมีความรับผิดชอบต่อตนเอง

สูงมาก ๆ...สมัยเด็ก ๆ ตอนฉันเป็นนักเรียนประถม มัธยม หรือแม้แต่ในระดับ

อุดมศึกษา ฉันก็นำอาหารมาทานตอนกลางวัน...ประหยัดได้ฉันก็จะประหยัด

เพราะคิดว่า...ทานอะไรก็ได้ที่ทำให้ท้องของฉันอิ่ม...ไม่หิวฟุ้งเฟื้อ...

ไม่ออกไปทานข้างนอก...นำมาทานที่ห้องทำงาน ทำเสร็จก็ทำงานต่อ

ได้งานอีกไปในตัว ดีกว่าออกไปข้างนอก กว่าจะได้กลับเข้ามาก็เกือบบ่ายโมงครึ่ง

ทำให้เสียเวลาทำงานไปอีก...

หากจะทานอาหารพิเศษ นั่นแสดงว่า...มื้อนั้น มีอะไรพิเศษ ๆ สำหรับฉัน

หรือครอบครัวของฉันเอง...ฉันคิดว่า ประหยัดได้ก็ควรประหยัด...เพราะยังมี

รายจ่ายอื่นอีกมากมายที่จะต้องใช้เงินในการดำรงชีวิต...ยิ่งตอนเป็นเด็ก ๆ

หาเงินได้ ก็ควรรู้จักเก็บ ประหยัด อดออม เพราะเชื่อได้เลยว่า...วันข้างหน้า

เราจะต้องได้ใช้มันอย่างแน่นอน...เพียงแต่จะวันใด เรื่องใด เท่านั้นเอง...

ฉันชอบนำอาหารมาทานที่ห้องทำงานของฉันเสมอ กระปุกข้าวก็เล็ก ๆ

บางครั้ง น้อง ๆ แซวฉันว่า "พี่บุษพอทานเหรอค่ะ?"...คริ ๆ ๆ

พอสิค่ะ...เห็นตัวพี่ใหญ่ แต่พี่ทานอาหารไม่เยอะหรอก ทานเพียงแค่อิ่มเท่านั้นเอง

อาจเป็นเพราะระบบเผาพลาญของพี่ไม่ดีมากกว่า...จึงทำให้ตัวฉันไม่ผอม...

ฉันเห็นบางคนทานอาหาร แล้ว ทำให้นึกถึง คนที่เขาอดอยากกว่าเรามากกว่า

ประหยัดได้ก็ควรประหยัด เพราะทานแบบไหน ก็อิ่มเหมือนกัน...

ตอนเป็นเด็ก ๆ ฉันก็ไม่ค่อยคิด...แต่พอโตขึ้น ฉันคิดได้ หากย้อนหลังได้

ฉันคงรวยกว่านี้เป็นแน่...คริ ๆ ๆ...๑ มื้อ เพียงแค่อิ่ม จริง ๆ...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๑๐ มกราคม ๒๕๕๙



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าของ "บุษยมาศ"



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ สำหรับกำลังใจจากทุก ๆ ท่าน