กลับคืนถิ่น...แผ่นดินเดิม

for far
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

มีช่วงเวลา...ไม่กี่ช่วงเวลาที่เรานึกถึงเมื่อไรแล้วทำให้เรายิ้มได้ทุกที

วันซ้อมวันแรกกับเพลง โอ้เด็กมอนอ ที่ในโดมเปิดต้อนรับบัณฑิตตอนนั้นใจรู้สึกตื้นตันมาก

จากเคหา...ฉันมาอยู่ไกล

ดวงทหัย...ฉันไร้ไออุ่น

ขาดญาติมิตร...และผู้มีพระคุณ

โอ้เด็กมอนอ...

4ปีกับการเรียนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ 4ปีที่หล่อหลอมบัณฑิตคนนี้ให้เติบโต

ฉันเชื่อว่าคงมีหลายคนเคยถามคำถามว่า เราเรียนไปเพื่ออะไร??

ในเมื่อเราจบไปแล้ว บางคนอาจจะไม่ได้ทำงานตรงกับสายที่เรียน

หรือบางคนอาจจะออกมาทำธุรกิจค้าขาย แทบไม่ได้ใช้วุฒิการศึกษาในการสมัครงาน

แต่สำหรับฉัน ปริญญาใบนี้ไม่ใช่แค่นั้น...

ตลอดระยะเวลา4ปี มหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้ให้อะไรกับฉันมากมายนอกจากการศึกษา

มหาวิทยาลัยแห่งนี้ หล่อหลอมความคิดให้ฉันโตขึ้น

มหาวิทยาลัยนี้ทำให้ฉันได้รู้จักคนมากมาย และได้รับมิตรภาพกลับมามากมาย

4ปีที่อยู่ไกลบ้าน มหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็เปรียบเหมือนกับบ้านหลังที่สองของฉัน

ซึ่งไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน...กลับไปกี่ครั้งก็ยังอบอุ่นใจเหมือนเดิม

เราอาจจะคิดว่าเราได้ใบปริญญาแผ่นเดียวกลับไป

แต่ถ้าคิดดูดีๆ แล้วจะรู้ว่า4ปีที่เราย่างก้าวเข้าสู้รั้วมหาลัยมีสิ่งใดบ้างที่เปลี่ยนไป

จากเด็กตัวเล็กๆ ที่พลัดจากอกแม่เพื่อไปตามหาความฝัน

ยังจำน้ำตาที่รินไหล ในวันที่แม่ส่งเข้าหอในวันแรก

อุปสรรคมากมายที่เจอ อุปสรรคที่ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น

ขอบคุณมหาวิทยาลัยนเรสวร ที่หล่อหลอมให้ฉันกลายเป็นบัณฑิตอย่างสมบูรณ์แบบ

และไม่ว่าจะกี่ปี...ก็ยังเฝ้ารอวันที่ได้กลับมาเยือนมหาวิทยาลัยแห่งนี้อีกครั้ง




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Do you believe in destiny



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ความทรงจำนั้นงดงามเสมอครับ

เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความยินดีด้วยครับ

อย่าหายไปนานนะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณอาจารยืต้น และอาจารย์ขจิตนะค่ะที่แวะมาเยี่ยมเยียน