จุดหมายต่างปลายทางไม่เปลี่ยว

..

แล้วผู้เขียนก็ชักไม่แน่ใจว่านั่งรถถูกสายหรือเปล่าเมื่อมองไปข้างหลัง มีผู้โดยสารนั่งอยู่เพียงคนเดียว รวมผู้เขียนหนึ่งคน กระเป๋ารถเมล์สาวสวยอีกคนและคนขับที่ใส่แว่นกันแดด รวมเป็น 4 คนเท่านั้นเองสำหรับเที่ยวเวลาเกือบเก้าโมงเช้าวันนั้น เมื่อกระเป๋ารถเมล์คนสวยมาเก็บค่าโดยสารผู้เขียนจึงถามว่ารถเมล์สายนี้จะนำผู้เขียนไปถึงจุดหมายหรือไม่

"ไปท่าช้างค่ะ แต่เดินอีกนิดเดียวก็ถึงท่าพระจันทร์ค่ะ"

ผู้เขียนตั้งใจแต่แรกแล้วว่าจะนั่งรถเมล์ไปม.ธรรมศาสตร์เพื่อแสดงความยินดีกับลูกสาวเพื่อนคนหนึ่งและเพื่อนคนอื่นๆที่ไม่ได้เจอกันมานานมากกว่า 30 ปี ด้วยเข้าใจดีว่าคงหาที่จอดลำบากมากๆเลยล่ะสำหรับงานนี้

รถเมล์คลานต้วมเตี้ยมฝ่าดงรถที่ติดกันเป็นแพทั้งบนทางด่วน ลงทางด่วน แล้ววกไปวนมาจนผู้เขียนชักไม่แน่ใจอีกครั้ง เพราะพอลงทางด่วนคนที่นั่งอยู่ข้างหลังลงไปแล้ว และยังไม่มีใครขึ้นมาอีก จนถึงสนามกีฬาฯจึงมีคนขึ้นมาบ้าง แต่บางคนขึ้นมาถามเส้นทางพอไม่ใช่ก็ลงไปอีก

มีผู้โดยสารมากขึ้นก็อุ่นใจขึ้นมาบ้างว่ามีเพื่อนร่วมทางแล้ว บางคนถามจุดหมายปลายทางที่เดียวกันกับผู้เขียน และมั่นใจว่ามาถูกทางแล้ว


บัณฑิตกับแม่สะอาด(เสื้อขาว)ที่เหลือคือเพื่อนๆ ชุมแพศึกษา 6/2 ที่บางคนเพิ่งจะเจอกันหลังจากกัน 30 ปี....

แม้ระหว่างทางเปล่าเปลี่ยวแต่ปลายทางไม่เดียวดาย....

....................

()

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจของการท่องเที่ยว



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความยินดีกับบัณฑิตด้วยครับ


ขอบคุณมากๆครับ

-สวัสดีครับ


-ขอร่วมแสดงความยินดีด้วยนะครับ


-ผมไปขึ้นเรือท่าพระจันทร์บ่อยๆ ตอนไปศิริราช ครับ อิๆ



เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ อ.ขจิต คุณเพชรน้ำหนึ่ง ครับ


นานๆนั่งรถเมล์สายที่ไม่คุ้นเคยรู้สึกตื่นเต้นครับ ตรงที่นั่งรถผิด 555

เขียนเมื่อ 

ร่วมยินดีกับบัณฑิตใหม่


ดิฉันก็ตื่นเต้นเวลาขึ้นรถเมล์ค่ะ กลัวหลงเพราะไม่คุ้นเมืองกรุงนักแล้ว

เขียนเมื่อ 



nui


ขอบคุณคุณหมอครับ


แต่นานๆนั่งก็ Sloe Life เหมือนกันนะครับ

เขียนเมื่อ 

ยินดีกับบัณฑิตใหม่จ้าา ปีนี้คุณมะเดื่อต้องเข้า สพฐ.เกือบทุกเดือน

แต่...ไปรถตู้โดยสารลงที่อนุสาวรี แล้วต่อเท็กซี่ทุกครั้ง

เพราะ ไม่เคยนั่งรถเมล์ (คนเดียว) จ้ะ แล้วก็เกรงว่า

จะไปไม่ทันเวลา เพราะ...หลงทางอ่ะนะ...๕๕๕๕