เป็นธรรมดาที่สิ่งมีชีวิตทุกชนิด มักจะมีเปลือกเพื่อห่อหุ้มตัวเองให้ปลอดภัยจากสิ่งแวดล้อมทั้งหลาย มนุษย์ก็เช่นเดียวกัน มนุษย์มักจะสร้างเปลือก โดยการสร้างภาพ เพื่อให้ตัวเองดูดี พ้นจากการดูถูก ดูแคลนทั้งหลาย แต่เมื่อไรก็ตาม ที่เราปล่อยให้เปลือกที่เราสร้างขึ้น มันกลายเป็นภาพหลอนตัวเอง และกลับมาเป็นตัวตนเดิมไม่ได้ เมื่อนั้นเราจะเป็นสุขได้อย่างไร
ซึ่งใครก็ตามที่สามารถพัฒนาความเป็นจริงของตัวเอง ใกล้เคียงกับเปลือก หรือภาพที่สร้างขึ้น หรือภาพที่คนอื่นเห็น มากได้เท่าไร เราก็สามารถมีความสุขได้เท่านั้น เพราะความสุขที่แท้จริง มันเกิดจากการที่อยู่กับความเป็นจริงของตัวเอง นั่นก็คือ ภาพที่เห็น = สิ่งที่เป็น ซึ่งมันก็คือ สมการชีวิต ที่มนุษย์ทุกคนต้องสร้างสมดุลให้เป็น เมื่อไรที่เราดุลสมการนี้ได้ หรือเราควบคุมมันได้ ก็เท่ากับว่า ความเป็นตัวตนที่อยู่ข้างนอก เท่ากับความเป็นตัวตนที่อยู่ข้างใน หรือเราก็อยู่บนความเป็นจริงตลอดเวลาโดยไม่ต้องปรับแต่ง หรือสร้างภาพ เราก็จะอยู่ในสังคมได้อย่างมีความสุข
หากเราอยู่ในสังคมมนุษย์ เราปฏิเสธไม่ได้ว่า ทรัพย์สินคือเปลือกที่สำคัญอย่างหนึ่งของมนุษย์ ซึ่งจริงๆ แล้ว ก็มีอยู่หลายอย่าง เช่น เกียรติยศ ตำแหน่งหน้าที่การงาน ความมีหน้ามีหน้ามีตาในสังคม ชาติตระกูล หรืออะไรต่างๆ อีกมากมาย เพราะสิ่งเหล่านี้ คือมาตรวัดที่สังคมทั่วไปใช้กัน หากเราอิงมาตรวัดเหล่านี้ ถ้าเราไม่มีเราก็ต้องพยายามสร้างภาพ หรือสร้างสิ่งเหล่านี้ เพื่อให้ผ่านมาตรวัดทางสังคม หรือให้สังคมยอมรับให้ได้
เราต้องทำอย่างไรล่ะ ที่จะให้เปลือกเหล่านั้น เท่ากับภาพแห่งความเป็นจริงของชีวิตเรา เราต้องบริหารจัดการให้ตัวเองให้มีคุณภาพจากภายใน หรือเรียกรวมๆ ว่าวางแผนชีวิตให้เป็น ไม่ว่าเป็นทางด้านการเงิน ทรัพย์สิน หรือแม้แต่เกียรติยศ ตำแหน่งหน้าที่การงาน ในขณะเดียวกันเราต้องพัฒนาความสูงส่งทางจิตวิญญาน (Spiritual height) ปรับสภาพจิตใจ ปรับสภาพจิตวิญญาน ให้เข้าใจชีวิต และยอมรับความเป็นจริงของชีวิตเหล่านั้นให้ได้ เพราะความสูงส่งทางจิตวิญญานนี่แหละ ที่ทำให้เราสามารถดุลสมการชีวิตของเราได้อย่างดีที่สุด
จริงๆ แล้วความสูงส่งทางจิตวิญญาน เป็นมิติหนึ่งของใช้ชีวิตที่สำคัญมากๆ ซึ่งในความเป็นจริง หากเราพัฒนาตัวเองให้มีความสูงส่งทางจิตวิญญาน เราจะเข้าใจธรรมชาติ เข้าใจโลกเป็นอย่างดีจนถึงการรับความเป็นจริงของชีวิตได้ มองทะลุผ่านเปลือกหรือภาพภายนอก เห็นภาพจริงหรือเนื้อใน เมื่อนั้นเราจะก็มีความสุขอย่างแท้จริง


เรากำลังเป็นให้เหมือนคนอื่นมองเรา เป็นผู้จัดการต้องขี่รถเก่ง ทำไมลูกน้องมีรถเก่งทุกคน หรือเป็น อาจาร์ย สอนมหาลัย ทำไมขับรถเครื่อง จะเป็นไรไป บ้านพัก กับมหาลัยห่างกันแค่ 3โล
ขอบคุณมากคะ คุณsukhum เพราะตอนนี้เราอิงกับมาตรวัดสังคมมากไป จนลืมความเป็นตัวของตัวเองคะ หารู้ไม่ว่า แค่เราหลุดจากกระแสสังคมเมื่อไร เราจะมีสบายทันทีคะ.....
ภาพที่เห็น มักไม่เหมือนสิ่งที่เป็นนะคะ เราจึงต้องระวังและมองหาสิ่งที่เป็นจริงให้เจอก่อนตัดสินนะคะ
ขอบคุณคะ อาจารย์ GD คนส่วนใหญ่ ภาพที่เห็น มักไม่เหมือนสิ่งที่เป็น หากใครทำให้ภาพทีเห็นของตัวเอง เท่ากับความเป็นจริงของตัวเองได้ เมื่อนั้น เราก็สามารถอยู่อย่างที่ไม่ต้องสร้างภาพคะ และหน้าที่เราอีกอย่างคือต้องพยายามมองภาพของความเป็นจริงของคนให้ออกคะ...เพราะในความเป็นมนุษย์ที่เราเห็น มักจะมีภาพลวงตาปนอยู่ด้วยเสมอคะ
เปลือกนอก..(สวยงาม)..ทำให้ ซื้อง่าย ขายคล่อง..(คุณภาพบันเจิด..ภายนอก)..แต่..เจอดี..มีหนอน..ข้างใน....แม้จะฉีดยา.บ่มรักษา..มันเป็นเช่นนั้น..ในธรรมชาติ..ธรรม..