เราอยู่กันที่นี่บ้านหลังเดียวกัน 35 : แผนการ

...เศษแผ่นรองแก้วในปากทอฟฟี่...

(ฝากไว้ก่อนนะพ่อ เดี๋ยวจะกลับมาบันทึกทีหลัง ตอนนี้พ่อเลิกงานกลับบ้านก่อนล่ะ ผมยังมีเรื่องเล่าในวีรกรรมของผมอีกตั้งเยอะตั้งแยะ)

...อะไรอยู่ในปากผมนะหรือครับพ่อ

ตอบให้ยียวนหน่อยก็จะบอกว่า อะไรก็ได้ที่เป็นสิ่งที่พ่อบอกผมว่ามันกินไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นที่รองแก้วกระดาษเน่าๆ(ในภาพ) ก้อนกรวด ก้อนดินจากกระถางต้นไม้เหน้าบ้าน กระดาษ หรืออะไรก็ได้ ที่หล่นจากโต๊ะอาหาร หล่นจากโต๊ะคอม หล่นจากชั้นวางทีวี

ผมจะคาบแล้วเอาไปซุกไว้ใต้โซฟา(ซึ่งน่าจะเป็นSafe House ส่วนตัวของผม) ผมไม่ได้เก็บเอาไว้กินหรอก กระดาษที่ผมฉีกด้วยปากของผมเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เศษแก้วเซรามิคที่พ่อเก็บไม่หมดในวันทำแก้วกาแฟหล่นแตก ผมเอามาเก้บไว้ใต้โซฟา

....ผมไม่ได้เก็บไว้กิน หรือไว้เล่นหรอกครับพ่อ

แต่ผมต้องการให้พ่อมาแย่ง เพื่อผมจะได้วิ่งหนหัวซุกหัวซุนรอบโต๊ะอาหาร ในทันทีที่พ่อเข้าแย่งของพวกนี้ แม้ว่าบางครั้งผมจะวิ่งหัวชนโต๊ะจนเสียงดังโป๊ก ผมก็ยังสนุกได้ต่อ และคนที่สะใจที่สุดก็ไม่ใช่ใคร แม่นั่นเอง ที่บอก สมน้ำหน้า

....ผมไม่เข็ดหลาบหรอกครับพ่อ

เพราะนั่นมันเป็นแผนแห่งการละเล่นของผมล้วนๆ

...ผมไม่เจ็บหัวหรอกครับพ่อ เพราะความสนุกสนานที่ได้วิ่งเล่นกับพ่อมันกลบอาการเสียหมด

...ผมไม่โกรธแม่หรอกครับพ่อที่สบถด่าผมในบางครั้ง ถึงยังไงผมก็เป็นหมาบ้านนี้

เพราะเราอยู่กันที่นี่บ้านหลังเดียวกัน

.......................


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจ เจ้าทอฟฟี่



ความเห็น (0)