ได้มีโอกาสไปพูดคุยกับผู้รู้เรื่องการปลูกป่าชายเลนท่านหนึ่ง แลกเปลี่ยนความคิดและประสบการณ์ของท่านถึงการปลูกป่าชายเลนและเทคนิคต่างๆ มีอยู่คำหนึ่งที่ท่านได้เอ่ยขึ้นมาแล้วทำให้ผมนึกย้อนถึงเหตุการณ์จริงที่ได้เคยเจอกับตัวเองท่านบอกว่า คราวหน้าไม่เอาแล้ว โกงกางต้องให้มันโดนแดดจะได้แก่แดด เวลาเอาลงปลูกจะได้ไม่คอพับคออ่อน ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นท่านอธิบายต่อไปว่า ต้องเอามันไปเพาะไว้กลางแดดมันจะได้กล้าขึ้น เหมือนเราไปสร้างภูมิคุ้มกันให้มัน   นึกย้อนถึงการเลี้ยงดูลูกในปัจจุบัน กับอดีต ผมว่าผมยังโชคดีที่ยังมีพอกับแม่ที่ออกจะสมัยหัวโบราณสักหน่อยไม่ได้รักลูกจนไม่รู้อะไรเลยเหมือนกับพ่อแม่หลายท่านในสมัยนี้  ผมไม่เคยได้อะไรตามใจอยากมากนักและถ้าหากอยากเล่นอะไรก็ไปหาในป่าเอาเอง  ตลอดจนกระบวนการสอนวิธีการอยู่รอดในการดำรงชีวิตก็ฝังวิธีการเอาตัวรอดให้ผมมาจนถึงปัจจุบัน แต่พ่อแม่ส่วนใหญ่ในสมัยนี้รักลูกจนไม่ประสงค์จะให้ลูกทำอะไรเลย ทำให้เองทุกอย่าง ตามใจลูกตามความต้องการ รักลูกจนไม่ว่าลูกจะไปไหนก็จะตามไปดูแลจนบางครั้งความอึดอัดก็เกิดขึ้นกับลูก ไม่รู้ว่าประสงค์จะให้ลูกเป็นเจ้าคนนายคน คอยสั่งงานอยู่เบื้องบน ซึ่งงานในสมัยปัจจุบันเป็นงานที่ทุกคนเสมอกันมีความคิดได้ทุกคน และถ้าวันหนึ่งไม่ได้ทำงานบริษัทใหญ่ๆหรือที่มั่นคงจะดำรงชีวิตได้อย่างไร มีเหตุการณ์หนึ่งที่ผมได้ประสบมาเป็นการศึกษาดูงานของนักศึกษามหาวิทยาลัยอันดับต้นๆของประเทศไทย เป็นนักศึกษาในคณะที่ต้องทำงานกับชุมชนแต่สิ่งที่ผมเห็นมันเป็นการศึกษาดูงานของคณะนักศึกษาที่เป็นระดับไฮโซ บางคนพ่อแม่ต้องหยุดงานมาตามประกบลูกกลัวว่าลูกจะไม่สบาย บางคนต้องให้ลูกตามไปนอนที่โรงแรม ก็ไม่รู้ว่าถ้าจบออกไปทำงานตรงตามด้านที่เรียนมา  ชุมชนกับแก้ปัญหาให้หมดไปได้หรือไม่ สงสารเด็กสมัยนี้จริงๆ