เราอยู่กันที่นี่บ้านหลังเดียวกัน 33 : ทอฟฟี่กลัวฟ้าร้อง

...พ่อครับ...

เมื่อคืนวานพ่อได้คุยโทรศัพท์กับพี่ปอ ถามไถ่เรื่องราวต่างๆ ผมไม่สนใจหรอกว่ามีเรื่องอะไรบ้าง ทั้งเรื่องกิจกรรมการรับน้องใหม่ของพี่ปอ ที่บอกกว่าจะเลิกก็ตีหนึ่งตีสอง พ่อก็ได้แต่เตือนพี่ปออย่าหักโหมมากนัก แบ่งเวลาในการเล่าเรียนและกิจกรรมให้เหมาะสม

...พ่อครับ...

เรื่องราวอีกเรื่องที่พ่อได้เล่าถึงและพาดพิงถึง เจ้าหมาทอฟฟี่จอมยุ่งอย่างผม พ่อบอกว่า วันนี้เลิกเร็วกะจะได้มาพักผ่อนเร็วกว่าทุกๆวันหน่อย แต่ต้องมาถูบ้านเพราะเยี่ยวหมา ผมรู้สึกสำนึกผิดที่เยี่ยวเรี่ยราด แต่ผมก็อยากจะบอกว่า ถาดเยี่ยวที่พ่อเตรียมไว้มันสกปรกจนผมหมุนตัวเพื่อจะยกขาเยี่ยวได้

...พ่อครับ...

ส่วนอีกเรื่องพ่อชมผมว่า ผมปรับตัวได้แล้วหลังพี่ปอกลับไปเรียน เพราะในคืนแรกๆผมยังขึ้นบ้านเพื่อจะไปนอนกับพี่ปออยู่ พ่อต้องเปิดประตูห้องให้เข้าไป แต่ผมก็ต้องร้องออกอีกอยู่ดี พ่อบอกตอนนี้ปรับตัวได้โดยเอาขนมล่อ เป็นขนมที่แม่ได้มาฟรีถึง 2 ถุง

...พ่อครับ...

ผมเหมือนหมาไม่รู้เรื่อง เพราะคืนนั้นผมดื้อจะเข้าห้องพ่อให้ได้ ผมขึ้นไปร้องครวญครางหน้าห้องพ่อ พ่อพาผมลงไปข้างล่างถึง 2 รอบ รอบที่สามพ่ออุ้มผมลงไปอีกครั้งและนั่งเป็นเพื่อนคุยปลอบผมว่า ไม่ต้องกลัวฟ้าฝนแล้ว ฝนหยุดตกแล้ว แล้วพ่อก็เดินขึ้นห้องไป

รอบนี้ผมหยุดร้องครวญครางไปพร้อมกับเสียงฟ้าร้องที่ห่างหายไป เหลือเพียงแต่เสียงฝนโปรยปรายลงบนหลังคาอยู่เปาะแปะๆ อากาศเย็นสดชื่นอย่างนี้ ผมขอนอนก่อนล่ะ...

.......................

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจ เจ้าทอฟฟี่



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ํอรุณสวัสดี์จ้าาคุณพิชัย

เขียนเมื่อ 

ปกติหมาไม่ชอบเสียงฟ้า

ข้างบนมีงานจุดประทัด

หมาน้อยผมหลบไปไกลเลยครับ

เขียนเมื่อ 

:) :)