ความหนาวในสี่สิบสาม

รายรอบ

หนาวห่อกรอบห่มแน่น

เคว้งคว้างละเห่เร่ละแทน

ฉันนั่งแท่นจับความว่างเปล่า

ฉันอยู่สมิหลาสงขลา

ฉันอยู่ทัณฑราชสีมา

ฉันอยู่แม่ฮ่องสอนติดพม่า

ฉันอยู่แม่สะเรียงเวียงผา

ฉันอยู่ที่นั่น-ฉันอยู่ที่นี่

เท้าเหยียบพสุธามีพักอาศัย

ล่วงปีแล้วล่วงผ่านนานไป

ฉันไม่เจอสิ่งใด...แม้นตัวเอง

เคยเสาะแสวงหาอ้อมกอด

หนุ่มเหน้าพรอดกอดรับขวัญ

จะสร้างครัวเรือนสุขราตรีวัน

แต่ความฝันหนาวสั่นเซ่นน้ำตา

ปีแล้วปีเล่าปีแล้วปีเล่า

ฉันจะล่าเอาสุขสมหวัง

ก้มหน้ารับชะตาพระเจ้าสั่ง

แล้วนั่งนอนผ่านวันหายใจทิ้ง

เคยอดอยากยากโหยโซ้ยน้ำก๊อก

เคยจนกรอบกรอกมาม่าเป็นอาศัย

เคยช้อปสามตัวร้อยชุดชั้นใน

เคยว่างเปล่าเดียวดาย...ในเงินตรา

ใช้ชีวิตไปปีแล้วปีเล่า

ใช้ชีวิตไปปีแล้วปีเล่า

ใช้ชีวิตไปปีแล้วปีเล่า

ใช้ชีวิตไปปีแล้วปีเล่า

มาสี่สิบสามปีในปีนี้

ถาม-ตอบ-ตัวเองมี อะไรบ้าง

ลูก-ผัว-ยังท่อง สัม-เวสีไพร

ฉันใช้ชีวิตกับใจ...แล้วไปทั่ว..

สวัสดี ! ดาวมนุษย์โลก ...

ฉํนมีโชคยังคงอยู๋สี่สิบสาม

แม้จะท่องนรกคุกส์ทุกข์คราม

ก็ยังหยัดบทนิยาม...นับถือตัว

----------------------


ขอคารวะตัวเอง

19 สิงหาคม 2558

พิมพ์ปภัสสร หอมหวล



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ดอกจำปี



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ชอบค่ะ..คารวะ..ตนเอง..

เขียนเมื่อ 
  1. ขอบพระคุณค่ะ..คุณยายธี..

การเคารพตัวเอง...เป้นสิ่งที่ดีทีสุดเลยครับ

เป้นกำลังใจให้ครับ