บ่นปนกลอน : โรงเรียนของหนู....อยู่ไหน ?

โรงเรียนของหนู .....อยู่ไหน ???


ประเทศไทย รวมเลือดเนื้อ ชาติเชื้อไทย

เสียงใสใส ดังพร้อมเพรียง เสียงขับขาน

หน้าเสาธง ตรงเวลา ไม่ช้านาน

ถือเป็นงาน ตามเวลา หน้าเสาธง

ร้องเพลงชาติ สวดมนต์ จนครบถ้วน

จบกระบวน กิจกรรม ตามประสงค์

ท่าน ผอ. จึงบอกความ ตามใจจง

" หนู" เริ่มงง กับสิ่งที่ ท่านชี้แจง



"สวัสดี นักเรียน ... เช้าวันนี้

ครูมีข่าว ดีดี จะมาแจ้ง

โรงเรียนเรา ค้องร่วมใจ และร่วมแรง

เพื่อแสดง ศักยภาพ ก่อนประเมิน

" โ่รงเรียนดี ศรีตำบล" ทุกคนรู้

ทั้งนักเรียน ทั้งครู อย่าห่างเหิน

กิจกรรม ต่างต่าง ไม่มากเกิน

อย่าทำเพียง ผิวเผิน ต้องจริงจัง

อีก " โรงเรียนสีขาว และสีเขียว"

อีกประเดี๋ยว ต้องประเมิน ตามคำสั่ง

ทั้ง " รงเรียนสุจริต " ต้องระวัง

กิจกรรม ก็ยัง ไม่เพียงพอ



ทั้ง "โรงเรียนในฝัน " ขยันหน่อย

เพราะเราปล่อย มานาน นั่นละหนอ

อีก " โรงเรียนวิถีพุทธ" อย่าหยุดรอ

ต้องทำต่อ ทิ้งไม่ได้ ให้ช่วยกัน

"โรงเรียน ส่งเสริม สุขภาพ"

ทุกคนทราบ นักเรียน ต้องขยัน

ช่วยกันกรอก ข้อมูล ที่สำคัญ

เตรียมให้ทัน กรรมการ ที่จะมา



แต่ " รงเรียนพอเพียง " ของเรานั้น

ผ่านประเมิน เป็นเอกฉันท์ แล้วละหนา

ขอขอบใจ ทุกคน ที่นำพา

กิจกรรม นานา ผ่านด้วยดี



" หนู" ยืนฟัง ท่าน ผอ. ก็คิดหนัก

ไม่รู้จัก สักโรงเรียน เลยนะนี่

" หนู " ก็อยู่ โรงเรียน มาหลายปี

ไม่เห็นมี " โรงเรียนของหนู" เลย



คุณมะเดื่อ

ลูกบิดติดรีโมท

๑๔/๐๘/๕๘

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ณ เส้นขอบฟ้า



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

โรงเรียน ของ"หนู" นั่นอยู่ป่า

อยู่ทุ่งนา ป่าพง ดงสิงขร

ขาดคุณครู มาดูแล แคร์อาทร

ขาดมุ้งหมอน นอนตามรู อยู่ในโพรง

น่าสงสาร อาคาร สถานศึกษ์

หนูต้องฝึก หลบฝน ทนฝุ่นผง

รัฐไม่ช่วย อำนวยพัฒน์ ชาติยืนยง

แต่กลับโกง กอบโกย เป็นกอบกำ

น่าอดสู หนูนา พาหนูทุ่ง

เข้าเมืองกรุง มุ่งหน้า มาทวงถาม

ว่าสิทธิ เสรี ยุติธรรม

ถูกเหยียบย่ำ หยามหมิ่น ในถิ่นตน

พอเข้าเมือง เดินเชื่องช้า จนหน้ามืด

รถถมถืด ยึดครอง ท้องถนน

ไม่รู้ทาง จะย่างก้าว เข้าเมืองคน

แถมต้องทน แมวใหญ่ ไล่จับกิน

อนิจจา น่าอนาถ หนูชาตินี้

ไม่เห็นมี คนรวย อำนวยสิน

หนูจึงอยู่ ทุกข์ทน ปนมลทิน

ว่าหนูกิน ดินน้ำป่า เป็นอาชญากร

หนูไม่มี ที่ทำกิน บนดินนี้

หนูเคยมี เสรีภาพ คับสิงขร

ในทุ่งนา ป่าพืช ยึดเรือนนอน

จนเดือดร้อน เพราะประชา ใช้ยาเบือ

วอนคุณครู หมู่อาจารย์ วานช่วยบอก

ครูมะเดื่อ เป็นกระบอก ออกช่วยเหลือ

สร้างรร. ก่อสถาน หมั่นจุนเจือ

ผู้เหลือเฟือ มาเกื้อกูล เป็นบุญเอย

-สวัสดึครับครู

-ตามมาให้กำลังใจครับ

-อ่านบทกลอนแล้ว....รัยบทราบความเป็นไป..

-โรงเรียนของหนูอยู่ไกล...แสนไกล..อยากให้...คนมาเยี่ยม..55

เขียนเมื่อ 

... เขียนบทกลอนวอนบอกภายนอกฝาก

ความลำบากของเด็กที่เล็กอยู่

ขาดเครื่องเรียนเขียนวาดขาดคุณครู

อยากเรียนรู้แต่ก็ยากจากความจน

...ขอเมตตาอาคารสถานเรียน

ขอเครื่องเขียนเรียนพอก่อความสน

ขอผู้ใหญ่ใจดีศรีกมล

ช่วยให้พ้นทุกข์ยากลำบากที

เขียนเมื่อ 

สวัสดีอาจารย์ ส. ขอคารวะ

คุณมะเดื่อใคร่จะ มาเฉลย

ว่าโรงเรียน....เดี๋ยวนี้....มิมีเลย

ที่จะเคย....เป็นตัวของตัวเอง

สารพัดโครงการ..."ท่าน" ...มอบหมาย

ทำจนตาย...ก็ไมมีที่ตรงเผง

๋โครงการเก่า...ยังไม่ทันได้บรรเลง

โครงการใหม่ก็เร่ง...มาต่อคิว

เขียนเมื่อ 

หวัดีคุณเพชร ขอบคุณที่มาให้กำลังใจ

ความจริงบทกลอนของคุณมะเดื่อต้องการจะ

บอกว่า....เดี๋ยวนี้โมีโครงการต่าง ๆ จากเบื้องบนมากมาย

ที่จะให้โรงเรียนเป็นแบบนั้นแบบนี้ จนครูและเด็ก ๆ

มึนไปหมด....นึกไม่ออกว่า โรงเรียนที่เป็นตัวตนจริง ๆ

ที่ครู เด็ก และชุมชนต้องการนั้นอยู่ที่ไหนจ้ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีท่านวันปีย์ ที่เคารพ

ขอน้อมนบด้วยใจจริงอย่างยิ่งใหญ่

อันโรงเรียนแม้อยู่ดงหรือพงไพร

ก็มิไกลเกินกว่า.......จะติดตาม

นโยบายต่างต่างจากต้นสังกัด

ระบุชุด....โครงการ....หนึ่ง ...สอง....สาม

ระบบงาน สายตรง ส่งทุกยาม

มิอาจข้ามขั้นตอน...หรือ...หย่อนยาน

จะอยู่ดง อยู่ป่า หรือหลังเขา

แต่..."โรงเรียนของเรา" ยากสืบสาน

นโยบาย คือ กอง...บัญชาการ

แม้ " ล้มลุกคลุกคลาน" ก็....ต้องทำ