โรงเรียน ของ"หนู" นั่นอยู่ป่า

อยู่ทุ่งนา ป่าพง ดงสิงขร

ขาดคุณครู มาดูแล แคร์อาทร

ขาดมุ้งหมอน นอนตามรู อยู่ในโพรง

น่าสงสาร อาคาร สถานศึกษ์

หนูต้องฝึก หลบฝน ทนฝุ่นผง

รัฐไม่ช่วย อำนวยพัฒน์ ชาติยืนยง

แต่กลับโกง กอบโกย เป็นกอบกำ

น่าอดสู หนูนา พาหนูทุ่ง

เข้าเมืองกรุง มุ่งหน้า มาทวงถาม

ว่าสิทธิ เสรี ยุติธรรม

ถูกเหยียบย่ำ หยามหมิ่น ในถิ่นตน

พอเข้าเมือง เดินเชื่องช้า จนหน้ามืด

รถถมถืด ยึดครอง ท้องถนน

ไม่รู้ทาง จะย่างก้าว เข้าเมืองคน

แถมต้องทน แมวใหญ่ ไล่จับกิน

อนิจจา น่าอนาถ หนูชาตินี้

ไม่เห็นมี คนรวย อำนวยสิน

หนูจึงอยู่ ทุกข์ทน ปนมลทิน

ว่าหนูกิน ดินน้ำป่า เป็นอาชญากร

หนูไม่มี ที่ทำกิน บนดินนี้

หนูเคยมี เสรีภาพ คับสิงขร

ในทุ่งนา ป่าพืช ยึดเรือนนอน

จนเดือดร้อน เพราะประชา ใช้ยาเบือ

วอนคุณครู หมู่อาจารย์ วานช่วยบอก

ครูมะเดื่อ เป็นกระบอก ออกช่วยเหลือ

สร้างรร. ก่อสถาน หมั่นจุนเจือ

ผู้เหลือเฟือ มาเกื้อกูล เป็นบุญเอย