.....จับนาง

ลูกชายสอบได้..ได้เรียนสมความตั้งใจ..จากโขน(ลิง)มัธยม..สู่รั้วมหาวิทยาลัย หลักสูตรพลศึกษา เรียน ๕ ปี..มีกิจกรรมชมรมค่อนข้างมากเป็นพิเศษ ผมจึงเตือนให้รักษาสุขภาพ และแบ่งเวลาให้ดีด้วย..มิฉะนั้น..อาจจะเรียนไม่จบได้

ผมเคยฝันไว้..นานแล้ว ครั้งหนึ่งของชีวิต จะให้ลูกชายคนโต เป่าปี่ใน ผมตีกลองสองหน้า ให้ลูกชายคนเล็กเล่นเป็นตัว..หนุมาน หาเด็กสาวสักคน เล่นเป็น..ตัวนาง ..แสดงหน้าเมรุ..งานศพ. สนนราคาไม่แพง ช่วยเจ้าภาพด้วย ขณะเดียวกันก็ถือเป็นงานอนุรักษ์สืบสานการแสดง..โขน..ที่นับวันจะหาดูยาก

ลูกชายคนเล็ก..ชอบเรียนโขน..เรียนตั้งแต่ ม.๑ จนถึง ม.๖ ที่วิทยาลัยนาฎศิลปสุพรรณบุรี เรียนเป็นวิชาเอก ที่เขาเรียนได้ดี ได้เกรด ๔ ทุกเทอม ส่วนวิชาสามัญทั่วไป ก็แค่พอไปได้ ผมเคยเห็นลูกตีลังกาหลายครั้ง บนเวทีโรงละเคแห่งชาติ ภาคตะวันตก จ.สุพรรณบุรี ลูกแสดงเป็นตัวลิง ปิดหน้าปิดตา จนจำแทบไม่ได้ ที่จำได้ก็เพราะ ลูกชายตัวเล็ก ..และออกจะปราดเปรียว...

ขณะที่ผมนั่งชมที่โรงละคร..ก็นั่งฝันไปด้วย สักวัน..ลูกของเรา จะต้องได้เล่นเป็นตัวหนุมานชาญสมร เป็นทหารเอกของพระราม เป็นหัวหน้าลิง กับเขาบ้าง ..จนลูกเรียนถึงชั้น ม.๖ ก็ยังเป็นแค่ตัวลิง..เหมือนเดิม ลูกบอก..ครูไม่ให้เล่น ตัวผมเล็กไป..

จึงเป็นเหตุผลเดียว ที่เหมือนกัน กับที่ลูกชายไปออดิชั่น ที่กรุงเทพฯ เพื่อร่วมเล่นโขนสมเด็จฯ ซื่งเป็นงานใหญ่ระดับชาติ ผลก็คือ ตกรอบคัดเลือก เพราะตัวเล็กเกินไป แม้จะว่องไว ขนาดไหนก็ตาม ผมก็ได้แต่ปลอบใจลูก ..ว่าฝึกซ้อมต่อไป หากเรียนต่อ ปริญญาตรี..ที่เดิม ลูกอาจจะได้รับโอกาส ให้เป็น..หนุมาน

แต่ลูกตัดสินใจไม่เรียน..ที่เดิม ขอไปเรียนกรุงเทพ..ผมคิดหนัก..ทำไมลูกไม่เรียนใกล้บ้าน..หรือเขายังฝังใจกับความร้ายกาจของครูบางท่าน...แต่กับครูโขน(ผู้ชาย) ก็เห็นสนิทกันดี มีของฝากให้กันประจำ และลูกก็พูดถึง..ด้วยความเคารพอยู่บ่อย ๆ

ส่วนครูผู้หญิง..สงสัยว่าลูกชาย..เจ็บฝังใจ..เคยเล่าให้ผมฟังทั้งน้ำตา..ทั้งเจ็บทั้งอาย.. งานลอยกระทง เผาเทียนเล่นไฟ จ.สุโขทัย ลูกชายไปร่วมเล่นโขน (ลิง) กับสถาบัน ..พองานเลิก ดึกมากแล้ว ต้องรีบกลับ ไม่ทันระวังตัว ทำชิ้นส่วนเสื้อผ้าโขน หล่นหาย ครูผู้หญิงโกรธมาก..ตบศีรษะลูกชายไปหนึ่งที ..ลูกชายบอกค่ำคืนนั้น..มึนงงไปหมด..

ผมอยากจะไปเอาเรื่องเอาราว..ก็กลัวว่าลูกชายจะไม่จบ ม.๖ และคิดอีกที ลูกชายเรา ก็ไม่ค่อยจะรอบคอบเหมือนคนอื่นเขา ที่สำคัญ..ลูกจะได้ฝึกความอดทน ได้รับประสบการณ์หนักๆไว้ โอกาสข้างหน้า..อาจได้เป็นครู..จะได้จำไว้เป็นบทเรียน

ลูกชาย..ตัดสินใจไปสอบเรียนต่อ..คณะศึกษาศาสตร์ พลศึกษา ม.เกษตรฯบางเขน ที่ผมหวั่นใจที่สุด กลัวสอบไม่ได้ เพราะลูกมีฐานความรู้ไม่ค่อยจะแน่นเท่าที่ควร จึงเตือนให้สอบโควต้า..โดยทำคะแนน GAT PAT ให้ดี และคะแนนเฉลี่ยต้องไม่ต่ำเกินไป..คณะที่ลูกจะเรียน รับโควต้า จากวิทยาลัยนาฎศิลป เพียง ๓ คน..ถ้าใครสอบได้ จะต้องเป็นสมาชิกชรมศิลปวัฒนธรรม..เรียนและเป็นผู้แสดงให้สถาบันฯ

ลูกชายสอบได้..ได้เรียนสมความตั้งใจ..จากโขน(ลิง)มัธยม..สู่รั้วมหาวิทยาลัย หลักสูตรพลศึกษา เรียน ๕ ปี..มีกิจกรรมชมรมค่อนข้างมากเป็นพิเศษ ผมจึงเตือนให้รักษาสุขภาพ และแบ่งเวลาให้ดีด้วย..มิฉะนั้น..อาจจะเรียนไม่จบได้

เปิดเรียนได้สัปดาห์เดียว..ก็มีกิจกรรมให้ตื่นเต้นดีใจ นอกจากรุ่นพี่จะพาไปรับน้องแล้ว..ยังบอกด้วยว่า..อาจารย์ที่ชมรมเลือกให้ไปแสดงโขน..ที่ห้างเซ็นทรัล..งานวันแม่แห่งชาติ..แล้วลูกเล่นเป็นตัวอะไรล่ะ ผมถาม..เล่นเป็นตัวหนุมาน..ครับ

ผมแทบไม่อยากเชื่อ..ที่ลูกชายได้รับโอกาสนี้..เป็นครั้งแรกของประสบการณ์ชีวิต..จากการเรียน..โขน..ที่เขาอยู่ในวงการมา ๖ ปี ลูกชายบอกอาจารย์ฝึกซ้อมให้ ๓ วัน..ก็เล่นได้เลย ..เล่นเรื่องรามเกียรติ์ ตอน..หนุมาน...จับนางเบญกาย..ลุกชายบอกเล่นได้สบาย..เพราะดูตอนนี้มาแล้วหลายรอบ ผมก็เคยดูหลายรอบเหมือนกัน..แต่ไม่เคยเห็นลูกชายตัวเองเล่นเลยสักรอบ..

ที่สุดแล้ว..ก็ขอชื่นชมลูกชาย..ลูกเก่งมาก..ที่มีโอกาสเล่นในงานสำคัญ..วันเฉลิมพระชนมพรรษา ของสมเด็จท่าน..ซึ่งครั้งหนึ่งลูกเคยสอบตกรอบคัดเลือก..ในงานโขนสมเด็จมาแล้ว...

ลูกชายบอกว่า..พ่อครับ..ผมไม่เก่งหรอกครับ ก็พอเล่นได้..ที่อาจารย์เขาเลือก เพราะไม่มีใครเล่นได้เลยสักคน..อาจารย์ก็เลยเลือกผมครับ...ผมก็เลยยิ้ม..ลูกชายเรา..ก็รู้จักถ่อมตัวกับเขาเหมือนกัน..

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๑๔ สิงหาคม ๒๕๕๘




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

เก่งจ้าา...น่าภูมิใจในความสามารถนะจ๊ะ

เขียนเมื่อ 

Congrats to your son!

He deserves his chance and university admission for his will and work towards it. I wish him success in his chosen field and in life. Cheer!

-สวัสดีครับท่าน ผอ.

-ตามมาร่วมแสดงความยินดีด้วยนะครับ

-ไม่ค่อยได้มีโอกาสดูการแสดงโขนสักเท่าไหร่

-แต่ก็ชอบครับ...

-น้องเก่งมาก ๆนะครับ..

-ชื่นชม ๆ ๆ