จดหมายถึงลูก "เพรียง" ฉบับที่ ๒๐ ตอน เศรษฐกิจพอเพียง...

จดหมายถึงลูก "เพรียง" ฉบับที่ ๒๐ ตอน เศรษฐกิจพอเพียง...

วันแม่...๑๒ สิงหาคม ๒๕๕๘ ฉันกลับไปไหว้เจดีย์กระดูกของพ่อกับแม่

ที่วัดใหม่พรหมพิราม...ฉันได้ฟังพ่อเรของน้องเพรียงเล่าให้ฉันฟังว่า...

ช่วงนี้ น้องเพรียงเลี้ยงไก่ชนบ้าง ไก่บ้านบ้าง มากมาย...บ้างครั้ง

การเลี้ยงไก่ แรก ๆ ก็หวังที่จะขายเพื่อให้ได้เงิน...แต่พอเลี้ยงไป

เลี้ยงมา สิ่งที่ได้ตามมา นั่นคือ "ไข่ไก่"...ที่ออกไข่ออกมาในแต่ละวันนั้น

มากมายเหลือเกิน...ทานกันแทบไม่ทันไข่ออก...ฉันบอกกับพ่อเรว่า

ทำไมไม่เอาไปขายที่ตลาด...พ่อเรบอกว่า...ไม่ขายหรอก...เอาไว้แบ่งกัน

ทานที่บ้านบ้าง ให้ฟ้าคราม ทานก่อนไปโรงเรียนตอนเช้าบ้าง...

บางครั้งก็แบ่งให้เพื่อนบ้านทานบ้าง...อยู่ที่น้ำใจของเราที่จะแบ่งปัน

พวกเขามากกว่า...เพราะสมัยนี้ หา "น้ำใจ" กันแทบไม่มีแล้ว...

พ่อเรเล่าให้ฉันฟังว่า...ตอนนี้ลูกชายคนเล็ก เริ่มงก รู้วิธีหากินเพื่อเลี้ยงตัวเอง

ให้อยู่บนโลกใบนี้ได้แล้ว...ทำอะไรก็ได้ที่สุจริต เพื่อเป็นอาชีพเสริมให้กับ

ครอบครัว...สำหรับที่ทาง พ่อ - แม่ มีให้ไว้เป็นทุนชีวิตของลูก ๆ

ขึ้นอยู่กับลูกว่า จะหาทางทำอย่างไรกับต้นทุนผืนนี้...

พ่อเรได้ปลูกต้นไผ่ไว้หลังบ้าน...มาปีนี้ ทางครอบครัวเราได้หน่อไม้

มาทานและแบ่งปันให้กับเพื่อนบ้าน ปีนี้ขนาดฝนตกไม่ชุก แต่หน่อไม้

ขึ้นมากมาย...ประมาณ ๕๐ กก. เห็นจะได้...ได้มาก็นำมาทำอาหาร

รับประทาน แบ่งปันให้กับเพื่อนบ้านบ้าง...ถูกขโมยลักไปบ้าง...

ก็ถือว่าแบ่งปันกันก็แล้วกัน...สำหรับกล้วยที่ปลูกไว้ก็มี...ออกเครือกล้วย

คราวหนึ่งก็หลายเครือ...พ่อเรก็ไม่ขาย นำไปแบ่งให้เพื่อนบ้านได้ทาน

ส่วนมะพร้าว คราว ๆ หนึ่ง ได้ผลหลายทลาย บางคราวมีผลถึง ๒๐๐ ผล

พ่อเรก็จะนำไปทำบุญที่วัดบ้าง...ทำบุญกับงานบวชของเพื่อนบ้านบ้าง

แบ่งปันให้กันทานบ้าง แต่ไม่ขาย...มีบางคนมาขอซื้อ แต่พ่อเรไม่ขาย

ยังโดนย้อนกลับมาว่า..."รวยแล้วสิ!!! จึงไม่อยากได้ตังค์"...คริ ๆ ๆ

เออหนอ!!! มนุษย์ สุดแต่จะพูด...มีปากเอาไว้พูดว่าคนอื่นเขาชัด ๆ...คริ ๆ ๆ...

พ่อเรจะเริ่มปลูกมะพร้าวบ้างแล้ว มีมากมายหลายต้นตอนนี้ แต่ต้นยังเล็กอยู่

บอกว่า...ถ้าพ่อเรตายไป...ลูก ๆ จะขึ้นเอาไปขายเลี้ยงชีพได้อีก...

นี่เป็น "ความคิด" ของพ่อเร คนรุ่น Gen Baby Boomer ที่คิดไว้ไม่ได้ให้

กับตนเอง แต่คิดไว้เผื่ออนาคตของลูกหลาน...

นี่คือ...การใช้ชีวิตที่เกิดมาบนโลกมนุษย์

อยู่เพื่อความพอเพียง...ไม่ทะเยอทะยาน อยากมี อยากได้ อยากเป็น

เช่น พ่อเพรียงของเจ้าฟ้าคราม...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๑๓ สิงหาคม ๒๕๕๘

















บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน จดหมายถึงลูก



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากทุกท่านค่ะ