เป็นดอกไม้ประจำนำชาติไทย .....ยกย่องให้คู่ชาติไม่อาจสูญ
... ดอกเหลืองห้อยย้อยช่อรอดอมดม
ฝักยาวกลมแกว่งระย้าเป็นยาขม
ชื่อมากมายหลายถิ่นเรียกเพรียกยามชม
แต่นิยมหลายกว่าว่าดอกคูน
... เป็นดอกไม้ประจำนำชาติไทย
ยกย่องให้คู่ชาติไม่อาจสูญ
คนชอบปลูกถูกใจคำนำเกื้อกูล
คล้ายเพิ่มพูนสินทรัพย์นับทวี
... เปรียบเป็นไม้ชัยมงคลสนใจยิ่ง
ไม่ว่ากิ่งลำต้นกล่นราศรี
นำมาสร้างต่างการใช้ในพิธี
เป็นสิ่งดีมากล้นมงคลนาม
... คูนนั้นหรือคือ ราชพฤกษ์ ระลึกมั่น
ต้นเดียวกันนั้นต่างชื่อถือเขตขาม
ปลูกขึ้นง่ายกรายแดดที่แผดงาม
แต่อาจคร้ามความหนาวที่กร้าวเกิน
... ทั้งฝักอ่อนฝักแก่ใช้แก้โรค
ถูกโฉลกไล่แกล้งแมลงเหิน
ใบฆ่าเชื้อโรคร้ายตายมากเมิน
ดอกเผอิญช่วยแก้แผลเรื้อรัง
... ตามถนนหนทางมีบางสาย
ปลูกเรียงรายหลายแถวสองแนวฝั่ง
ยามเมื่อดอกออกใบจะไร้บัง
งามเหมือนดั่งเทพสรรค์หรือฝันไป
ผู้ประพันธ์ : วันปีย์
...ดอกไม้ธรรม นำใจ ในวันแต่ง
สัตย์ซื่อแสดง "หนึ่งเดียว" มิเหหัน
รักร้อยรัก สลัก"เรา" เนาวารวัน
รักแบ่งปัน ธารระรื่น ชื่นอาจิณ
...ดอกไม้บาน ผ่านไป ใกล้โรยร่วง
รักมิห่วง โหยไห้ ไม่ถวิล
ด้วยมุมั่น ธรรมนำ ห่างมลทิน
เป็นดั่งดิน อุดม สมค่าคน
ดอกลมแล้ง....สวยงามมาก ๆ จ้ะ
ขออนุญาตนำไปทำงานส่งครูนะคะ🙏🏻🙏🏻