เหลือเพียงวัวตัวสุดท้ายจำขายทิ้ง ...........ต้องการยิ่งเงินตราไว้ยาไส้

.. ตะวันแรงแสงสุรีย์ที่แผดจ้า

มันเพิ่มพาทุกข์ยากลำบากแสน

นาที่ดำซ้ำสองต้องวายแทน

เหมือนตอกแน่นความยับเยินที่เกินมอง


.. นาที่แล้งแห้งผากตากเปลวแดด

ที่รุมแผดเผากล้าย้ำคราสอง

แรกนาปีที่ตายหมดน้ำลดคลอง

ไม่พอต้องจำปล่อยพลอยหมดตัว


.. คิดลองทำซ้ำอีกคราต้องหาทุน

เอามาหนุนลุ้นกู้รู้ดีชั่ว

ได้ข้าวมาราคาดีหนี้พ้นครัว

คงไม่กลัวยึดนาหาไถ่คืน


.. ต้องระกำข้ำเหลือเมื่อแล้งอีก

เหมือนถูกฉีกอกหล่นสุดทนฝืน

น้ำตาหยดรดไหลใจเต็มกลืน

กลั้นสะอื้นมิให้ใครเวทนา


.. จะพึ่งพาอาศัยใครเยียวยา

ทุกคนพากันถลำช้ำยิ่งกว่า

หัวอกเดียวเกี่ยวก้อยซ้ำรอยครา

ยากจะมาช่วยเกื้อไม่เหลือใคร


.. เหลือเพียงวัวตัวสุดท้ายจำขายทิ้ง

ต้องการยิ่งเงินตราไว้ยาไส้

แบ่งเป็นทุนหนุนเนิ่นเดินทางไกล

บากหน้าไปหางานย่านเมืองกรุง


ผู้ประพันธ์ : วันปีย์