เจ้าดอกมะลิ

จันทร์เสี้ยวส่องแสงเศร้า, กลางแก้มฟ้า

กลางฤดูฝน ลนรวดร้าววิญญาฯ

จากรั้วไม้ระแนงแพงไม้เก่า

โรยรื่น โรยรื่น, เจ้าชื่นมา

หอมหวนระรื่น ระริน

กัดกินจนสายใจระทวย

หอมของเธอ....สะกิดความทรงจำที่ร่ำอบ

ให้คะนึงถึงน้องชายโดยความคุ้นเคย

ที่ริมรั้วหน้าบ้านเขา

เจ้าแข่งกันบานอยู่หวานหอม.......เจ้าดอกมะลิ!

เขียน พฤหัสบดี ที่ ๗ ธนวอาคม พ.ศ. ๒๕๓๘

ทับแก้ว ๒


ภาพจาก google

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน การวิจารณ์เพลง หนัง หนังสือ และสังคมร่วมสมัย



ความเห็น (0)