หลังจากได้ทดลอง หยุดพัก งดทำความเพียรฝึกสติ สมาธิ ปัญญา

โดยการปล่อยใจให้หลงโลก เยี่ยงปุถุชนเต็มรูปแบบ เพียงไม่ถึงวัน

ก็ถูก พิษโลก พร้อมกิเลส ตัณหา ทยอยเข้ายึดของครองใจ


ก่อนตะวันตกดิน จึงแลดู และค่อย ๆ พิจารณาด้วยใจอย่างใคร่ครวญ





การทดลองครั้งนี้ ได้ประโยชน์ไม่น้อย


ผมไม่รีบร้อนที่จะยึดใจกลับคืนมาจากกิเลส

ค่อย ๆ แลดูให้เห็นความจริงของใจ จากหัวค่ำจนถึงกว่า 2 ทุ่ม หนอ



สิ่งที่ได้เรียนรู้ในครั้งนี้

  • จิตที่ฝึกสติ สมาธิ ปัญญาดีแล้ว กับ จิตปุถุชน นั้น คนละเรื่องเดียวกัน สิ่งที่จิตฝึกดีแล้วอยู่และเป็นนั้น เป็นคนละที่กับที่จิตปุถุชนเป็นและอยู่
  • ถ้าจิตปุถุชนยังไม่เคยสัมผัสับ ความว่าง หรือ ยังไม่ได้อยู่ในสภาวะแห่งความว่างนั้น ยากนักที่จะเห็นธรรม จึงทำให้จิตปุถุชนนั้น ไม่สามารถเห็นธรรมตามจริงได้
  • สายสัมพันธ์แห่ง สติ สมาธิ ปัญญา นั้น ต้องไปด้วยกัน ขาดกันไม่ได้ ถ้าขาดอย่างใดอย่างหนึ่ง จะเหมือนกระถาง 3 ขา ที่ขาไม่ครบ หนอ